More

    Ας πάψουμε να “βιάζουμε” για δεύτερη φορά, τα θύματα της κακοποίησης! Να πιάσει τόπο η προσπάθεια…

    Όπως και σε όλα μας, έτσι και στο συγκεκριμένο – το οποίο ομολογουμένως είναι κι ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα – περνάμε ως κοινωνία το όριο, ακουμπώντας την υπερβολή, κινδυνεύοντας να χάσουμε την ουσία…

    Τις τελευταίες εβδομάδες, μετά την γενναία απόφαση της Ελληνίδας Ολυμπιονίκη κ. Σοφίας Μπεκατώρου, να προχωρήσει στην δημοσιοποίηση της προσωπικής της ιστορίας κακοποίησης, άνοιξε ομολογουμένως ο “Ασκός του Αιόλου“, για μια σειρά από αποκαλύψεις αντίστοιχων περιπτώσεων, σε διάφορους λαμπερούς χώρους – πέραν του αθλητισμού – όπως και κυρίως το θέατρο αλλά και το τραγούδι. Παράλληλα με τις αποκαλύψεις, θέριεψε στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κι ένας δημόσιος διάλογος, με υπερασπιστές των θυμάτων αλλά και πολέμιους. Πως μια γυναίκα, φτάνει στο σημείο να κατηγορήσει μια άλλη γυναίκα που αποκάλυψε την κακοποίηση της, για “χ” ή “ψ” λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν, ποτέ δεν το κατάλαβα. Αυτό για το οποίο βεβαιώθηκα είναι πως τα θύματα αυτών των συμπεριφορών, που βρήκαν το θάρρος και το περίσσεμα καρδιάς, έστω και μετά από πολλά χρόνια, να μιλήσουν για την προσωπική τους περιπέτεια, κάποιοι τα “βίασαν” ή τα κακοποίησαν όχι σωματικά αλλά ψυχολογικά, για δεύτερη φορά. Γιατί είναι “βιασμός” να πεις σε μια κοπέλα που έχει δεχθεί κακοποίηση και δη σεξουαλική, “γιατί δεν μίλαγες κούκλα μου όλα αυτά τα χρόνια, τώρα το θυμήθηκες…;” Δεν το ξέχασε ποτέ αυτή η κοπέλα – ή και ο άνδρας – που το υπέστη, ποτέ δεν θα το ξεχάσει, αλλά αποφάσισε να μοιραστεί τον πόνο που κουβαλάει μέσα του γιατί κουράστηκε, ψυχολογικά αλλά και σωματικά. Γιατί εμείς από την ασφάλεια του καναπέ μας, θα πρέπει για μια ακόμη φορά να πούμε – με διαφορετικό αλλά εξίσου επίπονο τρόπο – σε αυτό τον άνθρωπο, ότι “είσαι μόνος σου, σκάσε και μη μιλάς…;

    Το σημαντικότερο μετάλλιο της Μπεκατώρου, είναι ότι τα στόματα άνοιξαν…

    Άκουσα πολλές και διαφορετικές απόψεις. Με κάποιες συμφώνησα, με κάποιες όχι. Με κάποιες άλλες ταυτίστηκα πλήρως, με κάποιες εξοργίστηκα και είπα φτάνει πια. Όχι δεν έπεσα από τα σύννεφα, βλέποντας όλες αυτές τις αντιδράσεις, όπως δεν έπεσαν από τα σύννεφα και πολλοί, που για χρόνια – όπως προκύπτει – είχαν γίνει μάρτυρες τέτοιων περιπτώσεων, αλλά κρατούσαν τα στόμα τους κλειστά, φοβούμενοι τη δύναμη όλων αυτών των θυτών, οι οποίοι κάνοντας κάκιστη χρήση της εξουσίας που είχαν στα χέρια τους – λόγω της κοινωνικής ή της επαγγελματικής τους θέσης – “σκότωναν” αβέρτα, ανθρώπινες ψυχές. Η μεγάλη νίκη της “Μπεκατώρου” ήταν αυτή: ότι τα στόματα άνοιξαν και κάποιοι βρήκαν τη δύναμη, να μιλήσουν με ονόματα και γεγονότα, ξεπερνώντας την οποιαδήποτε συστολή του παρελθόντος. Άρα αυτό το μετάλλιο που κατέκτησε η Ολυμπιονίκης, μακριά και πέραν πλέον από τους αγωνιστικούς χώρους, είναι ίσως το σημαντικότερο της τροπαιοθήκης της και σίγουρα αυτό με την μεγαλύτερη αληθινή και αυτόφωτη λάμψη. Πέραν του ηθικού σκέλους όμως, υπάρχει κι ένα ακόμη μεγαλύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό. Με την έκταση που έχει λάβει το θέμα των αποκαλύψεων, πολλοί “άρρωστοι” θα έχουν πλέον έναν μεγάλο φραγμό, να προχωρήσουν στις πράξεις εκείνες που μέχρι πρότινος τις απολάμβαναν, βρισκόμενοι στο απυρόβλητο. Αυτή ως εκ τούτου, είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της Σοφίας Μπεκατώρου.

    Στις αποκαλύψεις κινδυνεύει να χαθεί το μέτρο!

    Στην αρχή του άρθρου που διαβάζετε, έγραψα ως κοινωνία περάσαμε – όπως συνηθίζουμε άλλωστε – στην υπερβολή, με ότι κίνδυνο αυτό συνεπάγεται και κυρίως να χαθεί το πραγματικό νόημα της προσπάθειας που ξεκίνησε με αφορμή τις αποκαλύψεις Μπεκατώρου. Όλοι ή σχεδόν όλοι πλέον, έχουν να διηγηθούν μια προσωπική ιστορία κακοποίησης που έχουν υποστεί στην επαγγελματική ή προσωπική τους πορεία. Τα μέσα από την πλευρά τους, είδαν “αίμα” και χάρηκαν: οι ιστορίες είναι πλέον μέρος της καθημερινότητας μας, μ’ έναν τρόπο όμως, ο οποίος έχει αρχίσει να δημιουργεί δεύτερες ακόμη και τρίτες σκέψεις, αν όχι για την γνησιότητα των καταγγελιών αλλά για την πραγματική διάσταση της όποιας καταγγελλόμενης πράξης. Προσωπικά, εκτιμώ ότι επιβάλλεται όλοι να διατηρήσουμε – διαφυλάξουμε το “μέτρο“, το οποίο ενδεχομένως και να έχει χαθεί. Αν αυτό, δεν συμβεί άμεσα, τότε σε λίγο καιρό, η “κοινωνική νίκη” που πετύχαμε μέσω της οποίας άνοιξαν τα στόματα, θα απωλέσει σημαντικό μέρος της βαρύτητας της και αυτό θα είναι κρίμα.

    Υ.Γ.

    Σε όλα τα παραπάνω, απέφυγα συστηματικά να χρησιμοποιήσω ονόματα, πέραν αυτό της Σοφίας Μπεκατώρου. Θα πω όμως κάτι, χρησιμοποιώντας ονοματεπώνυμα: Λυπάμαι προσωπικά και χαραμίζω εκείνα τα δυνατά και βγαλμένα μέσα από την καρδιά μου χειροκροτήματα που προσέφερα τα προηγούμενα χρόνια, στον Γιώργο Κιμούλη και την Χρυσούλα Διαβάτη. Όσο τεράστιοι καλλιτέχνες είχαν φανεί στα μάτια μου πάνω στην σκηνή, τόσο μικροί κατόρθωσαν να γίνουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

     

     

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ