Γράφει ο Αντώνης Μουντάκης
Tη δεκαετία του ’80 που ουσιαστικά αναπτύχθηκαν οι οργανωμένοι σύνδεσμοι, υπήρχαν κανόνες και κώδικες μεταξύ των αντιπάλων, που έβαζαν πάνω απ’ όλα την ανθρώπινη ζωή.
Από τη δεκαετία του ’90 και μετά και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, στις εξέδρες ΟΛΩΝ των μεγάλων ομάδων κυκλοφορούν πολλοί εν δυνάμει δολοφόνοι έτοιμοι να πλακωθούν ακόμα και με τους φιλάθλους της ίδιας ομάδας… Η απάντηση γι αυτή τη διαφορά είναι απλή: ψάξτε ποιοι ήταν πρόεδροι των ομάδων τότε και ποιοι είναι σήμερα. Όλα από εκεί ξεκινούν.
Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο Βαρδινογιάννης μπορεί να είχε πολλά και μεγάλα ελαττώματα, ωστόσο δεν άνοιξε ποτέ παρτίδες με τους οργανωμένους. Ούτε εισιτήρια, ούτε χαρτζιλίκι τους έδινε.
Όταν μάλιστα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, πληροφορήθηκε την ύπαρξη ναζιστικής οργάνωσης μέσα στη Θ13 (ΝΟΠΟ), ήρθε σε ευθεία ρήξη με τους οπαδούς.
Βέβαια, τη συνεχή του κόντρα με τους οργανωμένους, την πλήρωσε στην πορεία.
Τα ίδια ισχύουν και για Νταϊφά (Ολυμπιακός), Μπάρλο (ΑΕΚ) και Παντελάκη (ΠΑΟΚ) που ήταν τεράστιοι παράγοντες γι αυτό και έφτιαξαν τεράστιες ομάδες.
Αν οι σημερινοί πρόεδροι το θέλουν πραγματικά, θα εξαφανιστεί σε μια νύχτα η αλητεία από τα πέταλα…
Δεν το θέλουν όμως, αφού οι ίδιοι δημιούργησαν και εκτρέφουν αυτούς τους δολοφονικούς στρατούς. Οπότε, όσοι περιμένετε να ξαναδείτε κόσμο στα γήπεδα, ξεχάστε το.
