ΑΠΟΨΗ: Το παρελθόν μας δείχνει το μέλλον

Του Ανδρέα Σπανουδάκη*

Λίγα ψήγματα ιστορίας πολύ διδαχτικά για τις αλυτρωτικές και εθνικιστικές διαθέσεις και επιδιώξεις των βόρειων γειτόνων μας σε βάρος της χώρας μας, να εγείρουν, με… την “συνδρομή” του Ελληνικού Κοινοβουλίου θέματα, όπως την ανάδειξη και αναγνώριση ντε γιούρε της ύπαρξης Μακεδονικής μειονότητας και εν τέλει ν΄ ανοίξουν “πέρασμα” προς το Θρακικό πέλαγος δηλ. το Βόρειο Αιγαίο. Δυστυχώς, σήμερα, η Ελλάδα δεν έχει ένα Ελευθέριο Βενιζέλο που με την διορατικότητά και την διπλωματική του ευστροφία και ευελιξία έθεσε τέρμα στις επεκτατικές βλέψεις των γειτόνων μας.

Με τη συνθήκη Αγίου Στεφάνου στην Κωνσταντινούπολη, ( η συνθήκη αυτή συνομολογήθηκε μεταξύ Ρωσικής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας και έθεσε τέρμα στον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο που έληξε με ανακωχή και υπογράφτηκε στις 3 Μαρτίου 1878 και έλυνε το Ανατολικό Ζήτημα), η Βουλγαρία ανακηρύχθηκε σε ΗΓΕΜΟΝΙΑ (κυριαρχία, παντοδυναμία) με έκταση 163.000 τετρ. χιλ. και περιελάμβανε την περιοχή απο το Δούναβη μέχρι το Αιγαίο, απο τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον Δρίνο ποταμό, τμήμα της Ανατολικής Θράκης, την περιοχή της Ξάνθης ολόκληρη την σημερινή FYROM και το τμήμα της Κορυτσάς στην Αλβανία. Έτσι λοιπόν με τη συνθήκη αυτή ικανοποιείται ο μεγαλο’ι’δεατισμός των Βουλγάρων που εξασφάλισαν ΠΕΡΑΣΜΑ προς στο Θρακικό πέλαγος που πήρε τη ονομασία του απο την Θράκη και είναι το βορειοανατολικό τμήμα του Αιγαίου που εκτείνεται απο τις ανατολικές ακτές της Χαλκιδικής έως τις δυτικές ακτές της Καλλίπολης στην Ανατολική Θράκη, ενώ στο βορρά οριοθετείται απο τα παράλια της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης. Το πέλαγος αυτό περιβάλλει τα νησιά Θάσος, Σαμοθράκη και Ίμβρος. Μετά απο έξι μήνες (Σεπτέμβριος 1878) η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου κατέπεσε γιατί επρόκειτο περί τερατουργήματος και στο Συνέδριο του Βερολίνου, η Βουλγαρία, επανήλθε στα όριά της.
Με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ικανοποιούνταν ο Βουλγαρικός εθνικισμός και μεγαλο’ι’δεατισμός ο οποίος θεωρούσε ότι είναι ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ η περιοχή της ελληνικής ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και της ΘΡΑΚΗΣ που ανήκαν στην Ελλάδα. Οι Βούλγαροι, το αίτημα αυτό το είχαν διατυπώσει και κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, δηλαδή μεταξύ πρώτου και δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου (1918 – 1939) που εμφανίστηκε το κίνημα του Αναθεωρητισμού που επεδίωκε την αλλαγή του παγκόσμιου χάρτη και των εθνικών συνόρων, αυτή την περίοδο οι αυταρχικές και εθνικιστικές δυνάμεις βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ειδικότερα την περίοδο του οικονομικού κραχ δηλαδή το 1929 που όπως γράψαμε και σε προηγούμενο δημοσίευμα, ήταν η θρυαλίδα για να ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Το τέλος του Παγκόσμιου Πόλεμου βρίσκει την Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττημένη και την Ελλάδα να προσδοκά κέδρη αφού είχε ταχθεί με τις νικήτριες συμμαχικές δυνάμεις της Αντάτ ή Τριπλή Συνεννόηση (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία). Αυτό εκμεταλλεύτηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την διορατικότητα που τον διέκρινε είδε απο πολύ νωρίς τις κοσμογονικές αλλαγές που θα έφερνε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και την ευκαιρία για ουσιαστικές διεκδικήσεις υπέρ της Ελλάδας.

Στις 27 Νοεμβρίου 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά απο έγκριση της επαναστατικής κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης που υποστήριξαν οι δυνάμεις της Αντάντ (αντίθετος με την Αντάτ ήταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ που είχε συγγενικούς δεσμούς με την Γερμανία αφού η σύζυγός του βασίλισσα Σοφία ήταν αδελφή του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’ – τελευταίος αυτοκράτορας της Γερμανίας -, διαφωνία που προκάλεσε τον Εθνικό διχασμό), που ήλεγχε το Κράτος της Θεσσαλονίκης (Βόρεια Ελλάδα, τα νησιά το Αιγαίου και την Κρήτη) ενώ η συνταγματική κυβέρνηση της Ελλάδας ήταν η κυβέρνηση Καλογερόπουλου, ο Βενιζέλος εκπροσωπώντας την χώρα μας στην υπογραφή της Συνθήκης της Νε’ι’γύ επανέφερε τις ελληνικές διεκδικήσεις της Ελλάδας προβάλλοντας ως επιχείρημα την αρχή των ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ που απο την εποχή εκείνη υπήρχε ως Διεθνής Κανόνας. Η αρχή των Εθνοτήτων έχει την έννοια: Κατάσταση ενός συνόλου ανθρώπων που λόγω κοινής προέλευσης, παραδόσεων και συμφερόντων συγκροτούν ή αποβλέπουν να συγκροτήσουν έθνος.

Το υπόμνημα που κατάθεσε ο Βενιζέλος και βρήκε κατανόηση, ήταν το εξής: “Αναμφιβόλως τούτο θα είχε ως αναπόφευκτον συνέπειαν την απώλειαν της διεξόδου εις το Αιγαίον αλλά είμαι έτοιμος να συστήσω λύσιν προς αντιμετώπιση των οικονομικών αναγκών της Βουλγαρίας, καίτοι αυτή διαθέτει θαυμάσιους λιμένες εις την Μαύρην Θάλασσαν κάθε παραχώρηση κι αν εγίνετο θα ήταν ανωφελής εφόσον η Βουλγαρία δεν θα ησύχαζε μέχρις ότου αποκτήση ολόκληρον την Βαλκανικήν, αξιούσα πλήρη ηγεμονίαν εφ΄ όλης της Χερσονήσου και κατά συνέπειαν, επωφελούμενης πάσης ευκαιρίας δια να ικανοποιήση τις φιλοδοξίες της. Η Βουλγαρία αντιπροσωπεύει εις τα Βαλκάνια ότι η Πρωσσία εις την Κεντρικήν Ευρώπην, πάντοτε δε θα επιχειρή να επιβάλη τον μιλιταρισμόν της επί των Βαλκανίων, όπως επεχείρησε να πράξη η Πρωσσία εις την Δυτικήν Ευρώπην”.

Ήταν ένα υπόμνημα-καταγγελία του Βενιζέλου για τις βλέψεις της Βουλγαρίας να ηγηθεί και να ηγεμονεύσει στην Βαλκανική χερσόνησο που εν μέρει ικανοποιήθηκε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που η Γερμανία έδωσε στη σύμμαχό της Βουλγαρία την περιοχή της ΜΠΕΛΟΜΟΡΙΕ. Την 1η Μαρτίου του 1941 μετά απο συνομιλίες υπογράφτηκε το πρωτόκολλο συνεργασίας με το οποίο η Βουλγαρία προσχωρούσε στον ΑΞΟΝΑ (Βερολίνο – Ρώμη – Τόκυο) για την ελεύθερη διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων απο την Βουλγαρία με αντάλλαγμα οι ελληνικές περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης να περάσουν σε βουλγαρική στρατιωτική διοίκηση. Αυτές οι ελληνικές περιοχές αποτέλεσαν επαρχία της Βουλγαρίας με την ονομασία Μπελομόριε όπως ονομάζεται στα βουλγάρικα το Αιγαίο. Για άλλη μια φορά, μετά απο 20 περίπου χρόνια, δικαιώνεται ο διορατικός Βενιζέλος που το 1919 μίλησε για τον ιμπεριαλισμό των Βουλγάρων. Το 2014 μια ανακοίνωση της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών υποστήριξε: “η Βουλγαρία συνορεύει με τον εαυτό της”, δηλαδή, γύρω της υπάρχουν βουλγαρικά εδάφη (Μακεδονία, Θράκη) που την “βγάζουν” στο Αιγαίο. Υπήρξαν και διαδηλώσεις στη Σόφια και σε άλλες πόλεις με συνθήματα όπως: “Δεν ξεχνάμε τους αδελφούς μας Σκοπιανούς”.

Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι οι προσπάθειες των Βουλγάρων για προσάρτηση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχουν ιστορικό πυρήνα – απο την αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που φθάνει και μέχρι τον ελληνικό εμφύλιο που ένοπλες ομάδες, με το επιχείρημα ότι υπήρχαν εκεί πολλοί Σλαμόφωνοι, ζητούσαν την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Ο αλυτρωτισμός (σύμφωνα με το λεξικό είναι η πολιτικο-οικονομική κίνηση για απελευθέρωση υπόδουλων ομοεθνών) αυτός αναζωπηρώθηκε με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 και την ίδρυση του νεοσύστατου ψευδοκράτους των Σκοπίων που όπως είδαμε στην αρχή του παρόντος με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου τα σημερινά Σκόπια έγιναν βουλγαρικό έδαφος. ‘Ισως οι αλυτρωτικές επιδιώξεις των Σκοπίων που εγείρουν Μακεδονικό θέμα αφού αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες, εξυπηρετούν τον Βουλγαρικό επεκτατισμό που δεν μπορεί να προβληθεί και να υλοποιηθεί σε βάρος μιας άλλης χώρας, εν προκειμένω της Ελλάδας, μέλους της Ευρωπα’ι’κής Ένωσης. Η Βουλγαρία είναι μέλος της Ε.Ε. απο τον Ιούνιο του 2004. Τα Σκόπια πιέζουν η ντε γιούρε αναγνώριση απο την Ελλάδα με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ για όλες τις χρήσεις, να γίνει ΠΡΙΝ την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ στα μέσα Ιουλίου. Η Βουλγαρία και η Τουρκία υπήρξαν, στον 1ο και 2ο παγκόσμιο πόλεμο, σύμμαχοι της Γερμανίας. Η μεν Τουρκία εξ Ανατολών (το απέδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα) τώρα και δεκαετίες προβάλλει μειονοτικά ζητήματα στην ανατολική Θράκη, απο το Βορρά , το ψευδοκράτος των Σκοπίων (εθνικός ύμνος: Ντένες ναντ Μακεντόνιγια=σήμερα πάνω απ΄ τη Μακεδονία), μεθοδεύει μειονοτικό-αλυτρωτικό ζήτημα στη Μακεδονία. Αν τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ πριν την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, τότε θα δούμε, μελλοντικά, να υλοποιούνται εφιαλτικά σενάρια για τη χώρα μας. Η ιστορία μας διδάσκει ότι η ίδρυση του ψευδομορφώματος που λέγεται κράτος των Σκοπίων, ή FYROM, ή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας εξυπηρετεί τις επεκτατικές και αλυτρωτικές διαθέσεις των βόρειων γειτόνων μας.

Ο Ανδρέας Σπανουδάκης είναι δημοσιογράφος και πρώην εκδότης της εφημερίδας “Χανιώτικη Ελευθεροτυπία”