“Εαν μια Ευρωπαϊκή Ενωση, “τρέμει” έναν κομπλεξικό παράφρονα, θα πρέπει μάλλον να προβληματιστούμε πάρα πολύ”

Ακούγονται τα τελευταία 24ωρα, πληροφορίες για μεσολάβηση διαφόρων, τόσον σε ό,τι αφορά στις προσπάθειες αποφυλάκισης των 2 στρατιωτικών μας όσο και σε ό,τι αφορά σε μια διαδικασία κατευνασμού του συμπλεγματικού μας γείτονα.

Ο Πούτιν, η Μέρκελ κ.ά., οι οποίοι εν όψει Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και Βάρνας, “…ενημερώνονται για τις Τουρκικές προκλήσεις…” και τους ζητείται η συνδρομή. Ζητείται η συνδρομή τους, απέναντι σε έναν σαλεμένο, το καθεστώς του οποίου, ούτε σέβεται, ούτε δέχεται, ούτε καν υπογράφει, το Διεθνές Δίκαιο. Εκφράζει η ΕΕ την… ανησυχία της.

Ο Αμερικανός Πρέσβης, ομοίως, μιλά για νέα Ιμια. (Προφανώς, εκείνος κάτι περισσότερο γνωρίζει.) Ετερον ουδέν και “τουμπεκί ψιλοκομμένο”. Τουλάχιστον επί του πρακτέου, επί της οποιασδήποτε ουσίας. Ακυρώνει -ή προτίθεται να ακυρώσει- κάποια απ τις χώρες- Εταίρους μας κάποια εμπορο/εξοπλιστική συμφωνία με τον παράφρονα; Η κ. Μέρκελ, λόγου χάρη. Οχι. Δεν τις “παγώνουν”, καν. Είναι αμέτρητα τα δις για τα κοινά projects και μάλιστα, στον τομέα των εξοπλιστικών. Εαν μια Ευρωπαϊκή Ενωση, “τρέμει” έναν κομπλεξικό παράφρονα, θα πρέπει μάλλον να προβληματιστούμε πάρα πολύ, ως Ευρωπαίοι πολίτες-μέλη της. Μήπως πίσω απ το “τρέμουλο”, κρύβεται η αμοιβαία εξυπηρέτηση; Θα πρέπει να αναθεωρηθούν και να επαναπροσδιοριστούν πολλά. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε εάν ανεχόμαστε τις συμπεριφορές ενός φρενοβλαβή και τις συνεχείς απειλές του για “ορδές προσφύγων”.

Ως πότε;

Η ισχυρή, προηγμένη Ευρώπη, οφείλει να αποδείξει τον -όποιο- δυναμισμό της. (ΑΝ όντως της έχει απομείνει τέτοιος και δεν είναι φούμαρο για να πιέζει Πορτογαλίες, Ελλάδες και λοιπούς πτωχούς συγγενείς.).

Οι μέχρι πρότινος θερμοί εναγκαλιστές της Τουρκίας, δεν έπαψαν να τη γουστάρουν. Πάντα τη χρειάζονται. Τον Πρόεδρό της δεν γουστάρουν. Υπάρχει διαφορά. Η Ελλάδα, θα πρέπει και η ίδια να λάβει σοβαρά υπ όψιν το momentum, το ρόλο της και τη γεωστρατηγική της σημασία.

Επιβάλλεται να αρχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε τις καταστάσεις και να διεκδικούμε δυνατά τα δίκαιά μας, προς όφελος της χώρας. Εχουμε ήδη καθυστερήσει χαρακτηριστικά.

Αρκετά πια, με τη… “διπλωματική χωρητικότητα” της πλάκας και της φάπας.

Δεν κοροϊδεύει, ούτε πείθει κανέναν, πλέον.

Γιώργος Μαρακάκης – Οδοντίατρος