Η δική σου ζωή… Τάδε… Έ (λ)φη!

Κι έτσι λοιπόν, κάπως εγωκεντρικά και διόλου διακριτικά, μάθαμε να ρωτάμε μία γυναίκα άνω των τριάντα ετών πότε θα γίνει μητέρα.

Γράφει η Έλφη Χαχλαδάκη…

Μάθαμε να ρωτάμε ζευγάρια πότε θα παντρευτούν, πότε θα κάνουν το πρώτο τους παιδί και πότε το δεύτερο.

Μάθαμε να ρωτάμε ανθρώπους που χωρίζουν τους λόγους που τους οδήγησαν στο χωρισμό τους, μάθαμε να χαρακτηρίζουμε αυθαίρετα ομοφυλόφιλους τους ανθρώπους εκείνους που απλώς έχουν επιλέξει τη μοναχικότητα για δρόμο ζωής, να “εγκρίνουμε” ή όχι σχεδόν φασιστικά την ίδια την ύπαρξη των ατόμων με διαφορετική σεξουαλικότητα από αυτήν εμάς των στρέϊτ (λες και ο/η οποιοσδήποτε έχει ανάγκη την έγκριση της ήδη σαπισμένης εκ των έσω κοινωνίας μας για να συνεχίζει να ζει ή όχι)..

Μάθαμε να αποκαλούμε σχιζοφρενή τα άτομα με κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή ή εκείνα που απλώς ψυχοθεραπεύονται για να περιορίσουν λάθη ή εγωισμούς και να εξελίξουν το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους με κοινή συνισταμένη μία ζωή με περισσότερη ουσία και λιγότερη επιφανειακότητα.

Μάθαμε να σχολιάζουμε άσχημα εκείνον που θα δούμε να φοράει τα ίδια ρούχα κάθε μέρα λες και είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την οικονομική δυνατότητα όλων των συνανθρώπων μας, μάθαμε να μην λέμε σε παρακαλώ και σε ευχαριστώ όταν ζητάμε κάτι από κάποιον ή όταν αυτός ο κάποιος προσπαθεί να μας εξυπηρετήσει.

Μάθαμε να κοιτάμε τους ανθρώπους στο πορτοφόλι τους κ όχι στην καρδιά τους, στο αυτοκίνητό και όχι στη ψυχή τους, στο επάγγελμα και όχι στο μυαλό τους. Μάθαμε να εκτιμάμε το ψέμα των άλλων γιατί η αλήθεια τους μας πέφτει ενίοτε λίγο βαριά. Μάθαμε αυτό που δεν κατανοούμε ή δεν οικειοποιούμαστε να το θεωρούμε “εξωγήινο” και παράξενο, με αποτέλεσμα να κινούμαστε ανάμεσα σε κλισέ κ με γνώμονα το τί θα πει και κυρίως τί θα αποδεχτεί ο κόσμος..

Ο κόσμος, που όσο εγώ ή εσύ ή ο διπλανός μας πονάει και παλεύει να ξεπεράσει δυσκολίες, πάντα θα βρίσκει κάτι να πει, για εμένα, για εσένα, για όλους μας τελικά..είτε είναι μία πραγματικότητα, είτε προϊόν της αρρωστημένης φαντασίας του, γιατί κανένας μας δεν έχει τη δύναμη να κοιτάξει τον εαυτό του και να κάνει την αυτοκριτική του, αντιθέτως αρέσκεται στο να αναδεικνύει τις ατέλειες και τις όποιες αποτυχίες του άλλου για να νιώσει σπουδαιότερος ο ίδιος.

Σπουδαίος όμως φίλοι μου, είναι ο άνθρωπος που φοράει την αλήθεια του σημαία και την κοιτάζει κατάματα, που δεν φέρνει τους συνανθρώπους του σε δύσκολη θέση με συμπεράσματα κ ερωτήσεις γιατί απλώς έτσι έμαθε..

Ώρα να “ξεμάθουμε” λοιπόν από αυτήν την επιεικώς αισχρή νοοτροπία του κουτσουμπολιού και του στενόμυαλου νου μας. Αφήστε τους άλλους ελεύθερους, να είναι όποιοι θέλουν, να κάνουν ότι θέλουν στο πλαίσιο που αφορά αποκλειστικά την ατομικότητά τους. Ένα πέρασμα είμαστε όλοι μας από αυτόν τον κόσμο, τουλάχιστον ας είναι η διαδρομή του καθενός αυτή που ο ίδιος επέλεξε κ όχι αυτή που του εγκρίθηκε.

Τουλάχιστον ας σταματήσουμε να βγάζουμε πορίσματα για τους ανθρώπους πριν από τους ίδιους και πριν περπατήσουμε πρώτα μέσα στα παπούτσια τους, πριν ζήσουμε τις ζωές, τις στιγμές ή τις νύχτες τους.

Ας κλείσουμε λίγο ή περισσότερο το μεγάλο μας στόμα, ας ζήσουμε πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι ελεύθεροι κ μετέπειτα ας αφήσουμε τους άλλους να ζήσουν κ εκείνοι αφιλτράριστα από τη δική μας κριτική.

Να θυμάσαι πως κάθε ημέρα που ξυπνάς οφείλεις στον εαυτό σου να είσαι αληθινός και ειλικρινής ως προς τα βαθύτερα θέλω σου και ως προς την ίδια σου την ύπαρξη.

Αγάπησε, χαμογέλασε, ερωτεύσου, σκέψου, αποφάσισε, κλάψε, αναθεώρησε, άλλαξε, γκρέμισε και χτίσε τα όλα από την άρχη, με γνώμονα μονάχα το τί κάνει εσένα ευτυχισμένο/η.

Για όσα πράττεις άλλωστε έχεις να λογοδοτήσεις μονάχα στον ίδιο το Θεό. Εκείνος έχει κάθε δύναμη επάνω σου.

Οι άνθρωποι είχαν, έχουν και θα συνεχίζουν να έχουν τη δύναμη που εσύ τους επιτρέπεις να έχουν μέσα σου.

Περιόρισε τη δύναμη τους και ζήσε όπως ακριβώς αγαπάς γιατί η ζωή σου είναι μία και αποκλειστικά και μόνο ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!