Τάδε Ε(λ)φη: Η αγάπη θα γυρίζει πάντα σε εκείνον που πιστεύει σε αυτήν, έστω και καθυστερημένα

Ε.Χ.

Γράφει η Ελευθερία Χαχλαδάκη…

Χριστούγεννα.. ημέρες αγάπης, σύμπνοιας, κατανόησης, ελπίδας, ομόνοιας, αν και δεν πρέπει να περιμένουμε αυτές τις ημέρες για να λειτουργούμε με αυτά τα συναισθήματα ως ανθρωπότητα.

Χριστούγεννα.. ημέρες που όλοι μας αφήνουμε τα προβλήματα και τις απογοητεύσεις στην άκρη για να αισθανθούμε λίγο περισσότερο παιδιά..

Τα Χριστούγεννα, όπως και κάθε εποχή ή κάθε ημέρα του χρόνου, ήταν για εμένα πάντα μία ευκαιρία να “χαθώ” μέσα στα βιβλία μου και τις ιστορίες τους ως ενήλικη και μέσα στα παραμύθια μου όσο ήμουν μικρή.

Ένα τέτοιο παραμύθι, μία τέτοια ιστορία θέλω να σας διηγηθώ και εγώ σήμερα.

Τα πνευματικά της δικαιώματα σαφέστατα και δεν μου ανήκουν, όμως τη μοιράζομαι απλόχερα μαζί σας με την ελπίδα πρωτίστως να αγγίξει εξίσου τη ψυχή σας όσο άγγιξε και τη δική μου και δευτερευόντως για να μπορέσω “πατώντας” επάνω της να ξετυλίξω και τις σκέψεις μου.

Η ιστορία λοιπόν, έχει ως εξής : Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Φραντς Κάφκα έζησε μια μοναδική εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ στο Βερολίνο, συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο γιατί είχε χάσει την κούκλα του.

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα του, όμως μην μπορώντας, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει την θλίψη από το μικρό κορίτσι. Έγραψε ένα γράμμα, δήθεν προερχόμενο από την κούκλα της μικρής που έγραφε: «Σε παρακαλώ μην κλαις για εμένα, έφυγα ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου ξαναγράψω σύντομα για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου».

Κάθε φορά που εκείνος και το κοριτσάκι συναντιόντουσαν στο πάρκο, της διάβαζε τα γράμματα που περιέγραφαν τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας της. Το κοριτσάκι παρηγορούταν και αδημονούσε κάθε φορά για νέα από την κούκλα της.

Ο καιρός περνούσε και όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν, ο Κάφκα έκανε δώρο στο κοριτσάκι μια καινούργια κούκλα, που ήταν όμως εντελώς διαφορετική από την αρχική. Η καινούρια κούκλα, έφερε επάνω της ένα συνοδευτικό σημείωμα που έλεγε: «Εγώ είμαι! Τα ταξίδια μου με άλλαξαν.»

Μετά από χρόνια, το κοριτσάκι που είχε γίνει πλέον γυναίκα, βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Κάφκα και της έγραφε: «Κάθε τι που αγαπάς πολύ πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει πάντα σε εσένα».

Κάπως έτσι λοιπόν έχει η ιστορία.. Κάπως έτσι λοιπόν, κάτι ή κάποιος που αγαπήσαμε κάποτε πολύ, μπορεί να φύγει από τη ζωή μας είτε γιατί το επέλεξε εκείνος, είτε γιατί το επιλέξαμε εμείς, είτε γιατί προέκυψε από τις συνθήκες της ζωής. Κάπως έτσι εμείς ο άνθρωποι, δίνοντας δύναμη και χώρο στον εγωϊσμό μας, απογοητεύουμε ο ένας τον άλλον διαρκώς.

Αμέτρητες ανθρώπινες σχέσεις και μέσα από αυτές η ίδια η αγάπη, θυσιασμένες και θυσιασμένη στο βωμό του άδικου, της σκληρότητας, της έλλειψης αυτοκριτικής, έπαρσης και εγωισμού. Συνέβαινε πάντα και κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση θα συμβαίνει μέχρι η ανθρωπότητα να πάψει να υφίσταται γιατί κάθε τί “ανθρώπινο” είναι συνυφασμένο με το ρίσκο. Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι και μία “ζαριά”.

Δεν αφόρισα ποτέ μου την αγάπη, ούτε τον ίδιο τον άνθρωπο, γιατί αν πάψω να πιστεύω σε αυτόν, παύω αυτόματα να πιστεύω στον ίδιο μου τον εαυτό.

Δεν μπορώ όμως να εθελοτυφλήσω στην αδυναμία του τελευταίου να φανεί αντάξιος του Δημιουργού του (γιατί κάπου μέσα στα ακριβά ενδύματα, τα χλιδάτα τραπέζια, τα ρεβεγιόν και τις δυνατές μουσικές, ξεχνάμε και τί γιορτάζουμε αυτές τις ημέρες).

Και η λέξη Χριστούγεννα σημαίνει ετοιμολογικά τη γέννηση του Χριστού, που ήρθε στον κόσμο και θυσιάστηκε για να διδάξει μόνο την αγάπη. Μια αγάπη που εμείς οι άνθρωποι, τη θυμόμαστε μόνο όταν και όπως μας βολεύει και τις περισσότερες φορές αδίστακτα τη μετατρέπουμε σε μίσος ή σε παράγωγά του συναισθήματα.

Πιστεύω βαθιά πως Αυτός ο Χριστός ( στου οποίου την αέναη ύπαρξη στέκομαι ταπεινά και σκύβω το κεφάλι ζητώντας του συγγνώμη καθημερινά που τον απογοητεύω ως μέλος της ανθρωπότητας ) δεν θυσιάστηκε άδικα.

Πριν 2020 χρόνια ήρθε σε αυτόν τον κόσμο για να φωτίσει με την Αλήθεια του ακόμα και την πιο σκοτεινή ύπαρξη αυτού του κόσμου και για να πάρει στις πλάτες του όλες τις αμαρτίες μας, συγχωρώντας τους πάντες!!

Ως άνθρωποι είμαστε ανάξιοι να μοιράζουμε συγχωροχάρτια. Ας αφήσουμε αυτήν την δουλειά σε Εκείνον που είναι στη δύναμή του η κρίση μας. Και αν στη διαδρομή της ζωής σας κάποιος που αγαπήσατε πολύ σας πληγώσει, σας κρίνει σαν άλλος Θεός, σας θυμώσει, σας απογοητεύσει, σκύψτε το κεφάλι και ζητήστε από Εκείνον να τον συγχωρέσει (Εκείνος και θα κρίνει άλλωστε αν του αξίζει ή όχι συγχώρεση).

Εσείς συνεχίστε τη διαδρομή σας και μην κουβαλάτε μέσα σας κανένα συναίσθημα φθοράς.

Απλά κρατήστε μία πόρτα ανοιχτή στον ίδιον τον άνθρωπο, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι.

Όπως λέει και ο Κάφκα..η αγάπη θα γυρίζει πάντα σε εκείνον που πιστεύει σε αυτήν, έστω και καθυστερημένα πολλές φορές, ακόμα και μέσα από μία άλλη μορφή και κάτω από μία διαφορετική συνθήκη..

Μην κουβαλάτε μέσα σας πληγές και συναισθήματα “βαρίδια” που μαυρίζουν τη ψυχούλα σας γιατί η αγάπη θα βρει τον χώρο να επιστρέψει πάντα σε εσάς μέσα από ανθρώπους που ΑΞΙΖΟΥΝ!!!

Όλους τους υπόλοιπους θα τους “ξεβράσουν” οι ίδιες τους οι επιλογές, η ίδια η ζωή!!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!

Με Αγάπη Έλφη Χαχλαδάκη.