Ακολουθήστε το 
στο Facebook για να μην χάνετε είδηση!
Τώρα που πέρασαν οι μέρες, θα ήταν καλό να σκεφτούμε τι ακριβώς θρήνησε η ανθρωπότητα ή μάλλον καλύτερα ο ποδοσφαιρικός κόσμος (γιατί δυστυχώς η ανθρωπότητα θρηνεί καθημερινά) την προηγούμενη βδομάδα.
Του Στέλιου Σπυριδάκη*
Ο Μαραντόνα μπορεί να “έφυγε” αφενός ως οντότητα αλλά αφετέρου “αποχαιρέτησε ” ως γενιά. Και αυτό είναι μάλλον που πόνεσε τους περισσότερους που προφανώς δεν είχαν συγγένεια μαζί του. Μην ξεχνάμε ότι και ο Κρόιφ “έφυγε” προ τετραετίας αλλά ο θάνατος του δεν πήρε τέτοιες διαστάσεις.
Ο Ντιέγκο ,πέρα από τις ατομικές και συλλογικές διακρίσεις, πήρε μαζί του το τελευταίο δείγμα του “ρομαντικού” ποδοσφαίρου. Ο άνθρωπος που κατέκτησε το άθλημα περισσότερο με το ταλέντο του παρά με τη σκληρή δουλειά, πράγμα που θα ήταν σχεδόν αδύνατο σήμερα, στην εποχή της σαλάτας και του ψωμιού ολικής άλεσης.
Το “Χέρι του Θεού” θα βαφτιζόταν “Χέρι του Σατανά” εάν είχε γίνει τα τελευταία χρόνια που το ποδόσφαιρο διοικείται από τον εικονικό διαιτητή που μετράει με το χάρακα εάν το κορδόνι είχε περάσει τη γραμμή ή όχι.
Εν ολίγοις, δεν ρωτήθηκε κανείς αν συμπαθούσε τον Μαραντόνα ή όχι (γιατί ως είθισται είδαμε εκατοντάδες σχόλια περί προσωπικής αρεσκείας). Το θέμα είναι και αυτό νομίζω είναι το πιο θλιβερό ότι το ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ,τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, έχει φύγει ανεπιστρεπτί.
Οι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ έχουν αντικατασταθεί από τα “ρομποτάκια” της εποχής, τους πολύ καλούς αθλητές μεν αλλά ατάλαντους δε (και προφανώς δεν μιλάω για όλους).
Μπορεί ο Μαραντόνα να συνδύασε το όνομα του και με πολλές “μαύρες στιγμές”, μπορεί να ήταν ό,τι ήταν και να έκανε ό,τι έκανε, αλλά άφησε πίσω του πολλά…
*Ραδιοφωνικός Παραγωγός Q fm
