Θυμάστε όταν πηγαίναμε σινεμά;

Γράφει ο…συμμαθητής

Δεν είναι ψέματα ότι η όλη κατάσταση που βιώνουμε τον τελευταίο χρόνο μας έχει επηρεάσει στο έπακρο. Βασικά, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι από αυτά που μπορεί να συλλάβει ο νους μας που να μην έχει επηρεαστεί.

Αλλά ανησυχώ για κάτι εδώ και καιρό. Μήπως το σινεμά “πεθάνει” μετά από όλα αυτά. Μήπως ο κορωνοϊός αποτελέσει την ταφόπλακα της “μεγάλης οθόνης”;

Θα μου πει κανείς από που το συμπέρανες όλο αυτό ρε μεγάλε; Αλλά η απάντηση είναι πιο απλή από ότι δείχνει. Και ο παράγοντας δεν είναι μονοπρόσωπος.

Αρχικά, η ύπαρξη του Νέτφλιξ και ας βγει κάποιος να υποστηρίξει το αντίθετο. Όταν με την ελάχιστη συνδρομή μπορεί ο οποιοσδήποτε, μικρός-μεγάλος, από την ζεστασιά και άνεση του καναπέ του να δει όποια ταινία γουστάρει, αυτό και μόνο αποτελεί τον πρώτο κίνδυνο.

Θα μου πει βέβαια κάποιος ότι και στην εποχή των “πειρατικών” ίσχυε κάτι τέτοιο αλλά τα σινεμά δούλευαν ακατάπαυστα.

Συμφωνούμε, αλλά ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει και ας θυμηθούμε το πόση ώρα χρειαζόταν να κατέβει μια ταινία, που πολλές φορές η ποιότητα της ήταν χάλια και καμιά φορά κατεβάζαμε τον “Κίνγκ Κόνγκ” και όταν πατούσαμε το play όλως τυχαίως βλέπαμε τις ιδιωτικές στιγμές ενός ζευγαριού (παραδεχτείτε το, σε όλους έχει τύχει)

Επίσης, όταν ακόμη και η μη εξοικειωμένη με την τεχνολογία γενιά περιηγείται στο Νέτφλιξ με “κλειστά μάτια” καταλαβαίνουμε ότι το μέλλον του σινεμά είναι δυσοίωνο. Στην τελική, πολλά blockbuster προβάλλονται πλέον στην πλατφόρμα αυτή.

Είχε ακουστεί ότι το Νέτφλιξ προσέφερε υπέρογκα ποσά για να προβάλλει πρώτο το νέο “Τζέιμς Μπόντ” μιας και η πρεμιέρα του έχει αναβληθεί αρκετές φορές ελέω πανδημίας.

Γενικά, η ούτως ή άλλως αδιαφορία της νέας γενιάς για την “μεγάλη οθόνη”, η δυνατότητα να αποκτήσει κανείς ένα home cinema σε πολύ χαμηλές τιμές πλέον και γενικά το “άγνωστο” που επικρατεί για το πότε θα ανοίξουν οι κινηματογράφοι και αφού ανοίξουν τι θα προβάλλουν, ίσως αποδεικνύουν ότι σιγά-σιγά βαδίζουμε στο τέλος μιας εποχής.

Υ.Γ Θα τρέμουν τα κόκκαλα των αδερφών Λυμιέρ, του Μπάστερ Κίτον, του Τσάρλι Τσάπλιν και όλων αυτών που συνέβαλλαν όλους αυτούς του αιώνες στην καθιέρωση της “έβδομης τέχνης”