Ακολουθήστε το 
στο Facebook για να μην χάνετε είδηση!
Γράφει ο Στέλιος Σπυριδάκης*:
Όλοι βλέπουμε καθημερινά τι συμβαίνει με το θέμα των βιασμών που έρχονται στην επιφάνεια. Μπορεί η πλειονότητα αυτών να προέρχεται από το χώρο της τέχνης, του θεάτρου, του αθλητισμού αλλά ποιος μας λέει ότι δεν συμβαίνει και αλλού; Ορισμένοι από εμάς έχουμε την τύχη να μην έχουμε υπάρξει ποτέ θύματα βιασμού -τουλάχιστον του σωματικού- και να μην έχουμε στον περίγυρο μας άνθρωπο που να έχει πέσει θύμα!
Με αυτά και με εκείνα έρχεται τις τελευταίες μέρες στο προσκήνιο το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία. Μπορεί να ακούγεται ωραίο σε πρώτη φάση αλλά είναι έτσι στην πραγματικότητα; Ας ξεκινήσουμε αρχικά με το τι συνέβαινε μέχρι τώρα και το τι θα έπρεπε να συμβαίνει.
Σύμφωνα με στοιχεία, το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής ή διαπαιδαγώγησης πρωτοακούστηκε στην χώρα μας το 1964 επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου. Ο τότε Γ.Γ του Υπουργείου Παιδείας Ευάγγελος Παπανούτσος είχε δηλώσει ότι “μπαίνει άμεσα η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία”.
Προφανώς και κάτι τέτοιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ για να έρθει 57 σχεδόν χρόνια αργότερα ο νυν Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και να πει με τη σειρά του ότι “επεκτείνεται από τον Σεπτέμβριο σε όλα τα σχολεία το πρόγραμμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης το οποίο εφαρμόστηκε πιλοτικά κατά τη φετινή χρονιά.”
Πραγματικά, όλα αυτά τα χρόνια της “αναμονής” τι συνέβαινε; Ο βιασμός και η κακοποίηση όποιας μορφής σίγουρα δεν είναι φαινόμενο σημερινό. Απλά ενδεχομένως να μην έπαιρνε τις διαστάσεις που παίρνει σήμερα. Και ξαναλέω σίγουρα τα “θύματα” βρίσκονται ανάμεσα μας και απλά δεν έχουν βρει ακόμη το κουράγιο, τη δύναμη για να το αποκαλύψουν.
Σήμερα μπορεί η ιδέα της καθιέρωσης ενός τέτοιου μαθήματος να φαντάζει ως η μοναδική λύση στο πρόβλημα. Ωστόσο, τα δείγματα που έρχονται από τον “έξω κόσμο” δεν είναι τόσο ενθαρρυντικά.
Δείτε λίγο:
Στη Γερμανία, για παράδειγμα, το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης έγινε υποχρεωτικό στα σχολεία από το 1968. Στη Δανία, τη Φινλανδία και την Αυστρία από το 1970. Στην Ολλανδία μάλιστα η σεξουαλική αγωγή είναι υποχρεωτική και ξεκινά από τα 11. Στη Δανία δε από τα 12. Στη Φινλανδία με το 80% του πληθυσμού να είναι μέλη της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας, η σεξουαλική απελευθέρωση είναι πιο προχωρημένη, αφού τα παιδιά διδάσκονται σεξουαλική αγωγή από το νηπιαγωγείο. Στην Αυστρία, το μάθημα ξεκινά από το Δημοτικό. Στη Γαλλία πάλι είναι υποχρεωτικό στα σχολεία και ξεκινά από την ηλικία των 6.
Ταυτόχρονα όμως:
Η Σουηδία και η Δανία είναι οι χώρες της Ε.Ε. στις οποίες σημειώνονται τα υψηλότερα ποσοστά σεξουαλικής παρενόχλησης στην Ευρώπη, σύμφωνα με δημοσίευμα/ γράφημα του Independent, που επικαλείται στοιχεία του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε.
Μιλάμε για δύο χώρες που κατά γενική ομολογία διαθέτουν ίσως τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα του πλανήτη. Δύο χώρες στις οποίες το θέμα της σεξουαλικότητας δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τα “ταμπού” του Νότου. Και ακόμη και εκεί τα φαινόμενα κακοποίησης είναι στα ύψη.
Άρα μάλλον πως η προσθήκη ενός τέτοιου μαθήματος δεν είναι η άμεση λύση στο πρόβλημα. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι τα μικρά παιδιά θα είναι σε θέση να “συλλάβουν” τα όσα θεωρητικά διδάσκει ένα τέτοιου είδους μάθημα. Και ακόμη, είμαστε εμείς οι ίδιοι σε θέση, διδάσκοντες και μη, να τους νουθετήσουμε με τον σωστό τρόπο;
Γιατί μπορεί στην ιδέα κάτι τέτοιο να ακούγεται “σούπερ” αλλά πρέπει πρώτα να φτιαχτεί το έδαφος για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Και κυρίως να αλλάξουμε πρώτα εμείς τη στάση μας για να μπορέσουμε να την “πλασάρουμε” με ΑΣΦΑΛΗ τρόπο στα παιδιά.
Ας τα βάλουμε πρώτα λίγο κάτω τα πράγματα…
*Ραδιοφωνικός παραγωγός
