Θεατές και μέλη στην κοινωνία βίας και ανοχής

Τις τελευταίες μέρες κατακλύστηκε η επικαιρότητα από τραγικές ειδήσεις, που διαδέχονταν η μία την άλλη, ξεθωριάζοντας την προηγούμενη…Η δολοφονία του 19χρονου Άλκη, ο θάνατος των τριών κοριτσιών στην Πάτρα, το γηροκομείο της φρίκης στα Χανιά, η αποκάλυψη της φρικτής δολοφονίας του 7χρονου..

To σημαντικό είναι αυτό που προβάλλεται «ως πρώτο θέμα» και συζητιέται… Για κάποιες μέρες, μέχρι να έρθει το επόμενο. Και το προηγούμενο σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μόνο για τους ανθρώπους που επηρεάζει άμεσα, ο πόνος μένει για πάντα.

“Συγκλονίστηκε η κοινή γνώμη» λέει και ο «συγκλονισμός» κρατάει μέχρι να το καταπιούμε και να το ξεχάσουμε. Όσο το προβάλλουν τα Μέσα Ενημέρωσης που αρέσκονται σε βία και πόνο.  Και στο τέλος «συγκλονιζόμαστε» όλο και λιγότερο…

Γιατί απλά είμαστε κοινωνία της ανοχής. Όχι της συγχώρησης, της ανοχής. Και η ανοχή είναι άλλο πράγμα. Μια κοινωνική ανοχή σε φαινόμενα άσκησης βίας.

Για όλα άλλωστε υπάρχει μια δικαιολογία. Όταν η άσκηση της βίας εξαπλώνεται, βρίσκει δικαιολογία. Και είναι φανερό ότι δεν μιλάμε για βία που ασκούν επαγγελματίες κακοποιοί αλλά  οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αυτοί που όταν το πράγμα ξεφεύγει και γίνεται το κακό, οι γείτονες, «που έπεσαν από τα σύννεφα» δηλώνουν στις κάμερες ότι… «δεν έδιναν ποτέ δικαίωμα.»

Ο «αγανακτισμένος» δικαιολογείται να επιτεθεί στον υπάλληλο, το γιατρό, το δάσκαλο. το γείτονα. Ο καταπιεσμένος, με ένα κάρο ψυχολογικά προβλήματα και κόμπλεξ δικαιολογείται bullying να είναι επιθετικός και να απαιτεί. Ο βιαστής δικαιολογείται αν το θύμα «προκάλεσε». Βία παντού, στους δρόμους, στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς, στη διασκέδαση, στα γήπεδα, μέσα στα σπίτια μας. Βία στους πιο αδύναμους, στους ηλικιωμένους, τις γυναίκες, τα παιδιά, τα ζώα, τη φύση… Μήπως και μέσα στην ψυχή μας με τόση ανοχή;;;

Και μήπως σε αυτά τα φαινόμενα συμβάλει και η ατιμωρησία;;; Η απόδοση δικαιοσύνης μπάζει από παντού. Και αφού το μέσα μας θέλει πολύ δουλειά ίσως τα υπόλοιπα είναι πιο εύκολο να αλλάξουν…

Η κυρά κουκουβάγια