Ακολουθήστε το 
στο Facebook για να μην χάνετε είδηση!
Είμαι εξαιρετικά ασήμαντος, μια σταγόνα σ’ έναν ωκεανό, για να μιλήσω για τον πατριάρχη της αθλητικής δημοσιογραφίας, τον τεράστιο Γιάννη Διακογιάννη.
Γράφει ο Θανάσης Παινεσάκης…
Αισθάνθηκα όμως την ανάγκη, να βάλω δέκα λέξεις σε μια λογική σειρά, στη μνήμη ενός ανθρώπου, που είχα την ευτυχία, κάποια στιγμή της ζωής μου, να με διδάξει.
Στα 18 μου, θυμάμαι το δέος με το οποίο στάθηκε ένα ολόκληρο τμήμα μιας σχολής δημοσιογραφίας, όταν ο σπουδαίος αυτός ΔΑΣΚΑΛΟΣ μπήκε για πρώτη φορά στην αίθουσα.
Τι κι αν μέχρι εκείνη την στιγμή, είχαν περάσει την ίδια πόρτα, όλοι ή σχεδόν όλοι οι σπουδαίοι αθλητικοί συντάκτες της εποχής – από τον τεράστιο Χρήστο Σωτηρακόπουλο, μέχρι το Νίκο Κατσαρό και από τον Φίλιππα Συρίγο μέχρι τον Βασίλη Σκουντή και τον Αλέξη Σπυρόπουλο – η μοναδικότητα εκείνης της πρώτης ώρας μαζί του, θα παραμείνει για πάντα αξεπέραστη.
Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του λέξη, όλοι κρεμόμασταν από τα χείλη του. Κάθε δευτερόλεπτο μαζί του, έμοιαζε με σεμινάριο, ζωής και δημοσιογραφίας.
Όντως ο Γιάννης Διακογιάννης “σημάδεψε” τις ζωές πολλών, οι οποίοι με “όχημα” την δική του φωνή, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στην δημοσιογραφία.
Όντως το δικό του “φευγιό” σήμερα, μας σημαδεύει ξανά καθώς σημαίνει το τέλος, όχι απλά μιας εποχής αλλά ίσως και της ιστορίας της αθλητικής δημοσιογραφίας, έτσι όπως πολλοί από εμάς την αγαπήσαμε και βουτήξαμε στα νερά της.
Μεγάλε Δάσκαλε…
Ένα τεράστιο “αντίο” κι ένα ακόμη μεγαλύτερο “ευχαριστώ” για την ευλογία που μας προσφέρατε εκείνα τα δυο χρόνια, στα θρανία του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ…
Ήσασταν ταξίδι και προορισμός μαζί, μάθημα, σεμινάριο και πτυχίο.
Αντίο σας Κύριε Διακογιάννη, με το καλό να συναντήσετε ξανά, την αγαπημένη σας Ρίκα. Ο δικός της χαμός άλλωστε, ήταν και το μόνο πράγμα στην δική σας ζωή, που δεν καταφέρατε ΠΟΤΕ να ξεπεράσετε.
