Ακολουθήστε το Kriti360 στο Facebook για να μην χάνετε είδηση!

Στο φίλο μου το Νίκο…

Ήταν ανεπιτήδευτος και εξωστρεφής, ευαίσθητος και αφοπλιστικά ειλικρινής. Αμετακίνητος, απαράλλακτος, πρώ’ι’μα ώριμος και όψιμα νέος, πάντα πιστός εις εαυτόν. Ήξερε να “ντύνει” με ευπρέπεια, να μην ενοχλεί, να μην κοινοποιεί τα προβλήματα και τις δυσκολίες που, από μικρός, αντιμετώπισε.

Μετριοπαθής, συγκρατημένος, αγωνιστής πάλεψε με ανελέητη μαχητικότητα, με μοναδικό στήριγμα τις δυνάμεις του, αγαπήθηκε και διακρίθηκε σ΄αυτό που επέλεξε να ακολουθήσει. Η πείρα του πλουσιότατη, ενισχυόμενη διαρκώς από το ανήσυχο ενδιαφέρον του και την διαρκώς άγρυπνη συνείδησή του, μακρυά από μιμητισμούς, απαλλαγμένος από το άγχος και την έμμονη ιδέα της επιτυχίας που τον έκαναν να ξεχωρίζει από το πλήθος εκείνων που προδίδουν τον εαυτό τους για μια θεσούλα και ένα “τιμάριο” δημοσιότητας.

Αυτές οι αξίες ήταν η δύναμή του, η “τροφή” του που υπερβαίνει τον επιούσιον άρτο!!! Ήταν η ένθεη κατάσταση του χαρισματικού ανθρώπου που υπερχειλίζει από αγάπη και κατανόηση και τα διαπιστευτήριά του που τον έκαναν να ξεχωρίζει.

Νεαρό τον γνώρισα σ΄ ένα επαγγελματικό χώρο δύσβατο, δυσπρόσιτο που αποθαρρύνει, από τις πρώτες κιόλας μέρες, όσους προσπαθήσουν να τον κατακτήσουν. Αυτός, ούτε λεπτό, δεν δίστασε να “σηκώσει τα μανίκια” και να παλέψει για το φαινομενικά ακατόρθωτο. Όταν, γεμάτος περιέργεια, αφελέστατα, τον ρώτησα που θα βρεί την δύναμη, μου απάντησε: “Μα, εδώ θα βρω το στοιχείο που δίνει κίνηση και επομένως ζωή”.

Πέρασε τη σύντομη ζωή του ακροβατώντας μεταξύ “της ηδονής του ταξιδιού” και στο τοξικό της ρουτίνας. Αυτός ήταν: Ποτέ ανιαρός, πάντα άγρυπνος, πάντα ουσιαστικός. Πάντα μ΄ένα παιδικό χαμόγελο στο πρόσωπο που σε “ανάγκαζε” να τον αγαπήσεις. Υποσυνείδητα, ίσως να γνώριζε ότι αυτή η παιδικότητα είναι η αλχημική συνταγή που παράγει μάλαμα από την ανάμειξη ζωής και δημιουργίας.

Μαθήτευσε, ως νεόκοπος δημοσιογράφος σ΄ όλες σχεδόν τις εφημερίδες των Χανίων και το “ίχνος” που άφησε φεύγοντας για την Αθήνα ήταν καθαρό, ακέραιο, περιεκτικό σαν έργο εικαστικού ρεαλισμού. Στις εφημερίδες των Αθηνών και στο κρατικό κανάλι που εργάστηκε δεν παρεξέκλινε ούτε κατά κεραία από τις αρχές του. Τον αγάπησαν και τους αγάπησε.

Στη μνήμη μου, για πάντα, θα διατηρώ το παιδικό χαμόγελο και την καθαρή ψυχή του Νίκου.

Το έργο του θα τον συνοδεύει στο ταξίδι του στον Αχέροντα, στον ποταμό της θλίψης που καταλήγει στα Ηλίσια Πεδία. Εκεί τον περιμένουν ο Μενέλαος και η Ωραία Ελένη να του πουν ότι όσο ήταν πάνω στη γη έκανε το Ωραίο και το Καλό!!!

Ανδρέας Σπανουδάκης – Δημοσιογράφος, πρώην εκδότης “Χανιώτικης Ελευθεροτυπίας”