More

    Αννέτα Μαρκογιαννάκη: Υπάρχουν στιγμές που “ντρέπομαι για την χαρά μου”

    Από ποια εσωτερική ανάγκη προέκυψε η συγγραφή αυτού του βιβλίου και τί πραγματεύεται;

    Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την αγάπη. Την ερωτική-συντροφική αγάπη, την γονεϊκότητα, τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, με ένα ψυχολογικό υπόβαθρο, πολύ κατανοητό, πολύ οικείο. Αποτελείται από επτά διηγήματα, από επτά ξεχωριστές αυτοτελείς ιστορίες. Πρωταγωνιστές η Μαρίνα, η Ελισσάβετ, η Μιράντα, η Αντιγόνη, ο Νικόλας, ο αγαπημένος σε όλους Περικλής και άλλοι πολλοί, αλλά και όλοι εμείς καθώς συναντάμε “κομμάτια” του εαυτού μας, του “τώρα” ή του “τότε” μας, ανομολόγητα λάθη και πάθη, παιδικά βιώματα, φόβους και πόθους. Και αυτό είναι πολύ λυτρωτικό. Το “δεν συμβαίνει μόνο σ’ εμένα”. Πόσο διαφορετικά όμοιοι είμαστε οι άνθρωποι! Η εσωτερική μου ανάγκη είναι η συγγραφή, όπου την αισθάνομαι σαν φτερά που με ταξιδεύουν. Σαν να “πετάω” σε δικούς μου κόσμους. Είναι όμως πολύ μοναχικό αυτό το ταξίδι. Βρίσκω, ανακαλύπτω πράγματα. Και σκέφτομαι, τι να τα κάνω…Να τα κρατήσω για μένα; Η γνώση (βιωματική ή θεωρητική) είναι για να μεταλαμπαδεύεται, να μοιράζεται.

    “Τον άνθρωπό μας κοιτάμε. Όχι την οθόνη του κινητού μας. Η οθόνη δεν εκκρίνει ωκυτοκίνη που είναι η ορμόνη της αγάπης”

    Πόσο μάλλον τα συναισθήματα! Είμαι αθεράπευτα ρομαντική και συνάμα έχω τα πόδια μου στη γη. Σ’ αυτό με βοηθάει η φύση. Μέσα από την παρατήρηση των φαινομένων της παίρνω πολλά μαθήματα… Επίσης μια εξίσου δυνατή εσωτερική μου ανάγκη είναι η προσφορά. Βλέποντας πολλούς ανθρώπους στο γραφείο μου ως Ψυχολόγος, οι οποίοι έχουν έντονο άγχος (που μπορεί να προέρχεται από πανανθρώπινα υπαρξιακά άγχη όπως είναι η μοναξιά ή  από τους όρους αξίας της πατρικής τους οικογένειας), κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, ψυχοσωματικά συμπτώματα, αϋπνίες, επεισόδια υπερφαγίας, σεξουαλικά προβλήματα κ.α σκέφτηκα να γράψω αυτό εδώ το βιβλίο που έχει ένα ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Αλλά και μηνύματα αισιοδοξίας και ελπίδας!

    Δεν περιμένω να μυρίσει ο άνθρωπός μου τα νύχια του. Του γράφω ένα σημείωμα, ένα γραμματάκι, ένα μήνυμα και του εξηγώ

     

    Είναι δύσκολες οι σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις…

     Πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα;

    Είναι δύσκολες οι σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, κυρίως στο δυτικό πολιτισμό. Οι ρυθμοί ζωής είναι φρενήρεις, τα επίπεδα του στρες πολύ υψηλά. Δεν υπάρχουν οι σχέσεις στην κοινότητα, η γειτονιά, η δυνατότητα να παίζουν και να αλληλεπιδρούν τα παιδιά μας στις αλάνες και στη φύση. Παλαιότερα οι άνθρωποι μπορούσαν να “αποσπερίσουν”, να μοιραστούν τον πόνο τους, το παραπονάκι τους, τις ανησυχίες τους. Πλέον επιστρέφοντας στο διαμέρισμά τους έπειτα από μια πιεστική ημέρα προσπαθούν να χαλαρώσουν μπροστά σε μια οθόνη. Κινητού, τηλεόρασης, Ηλεκτρονικού Υπολογιστή. Επικοινωνούν με e-mail και μηνύματα. Ζουν μια πλασματική πραγματικότητα και μια πλαστή εκδοχή της εικόνας τους διαμέσου των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δεν αλληλεπιδρούμε ουσιαστικά. Κυνηγάμε στόχους, πληρώνουμε λογαριασμούς, δόσεις και δάνεια. Εγώ προσωπικά δεν έχω δικό μου σπίτι, νοικιάζω. Πριν “χτίσω” στα παιδιά μου σπίτι, τους “χτίζω” την αυτοεκτίμηση, εφόδιο ζωής που κανένας δεν μπορεί να τους το πάρει! Όσο αφορά στη συντροφική-ερωτική αγάπη, να πω ότι χρειάζεται φροντίδα η σχέση. Δεν επαναπαύομαστε. Με τα χρόνια πιο σημαντική είναι η προθυμία και ακολουθεί η επιθυμία. Κυρίως στη σεξουαλική ζωή του ζευγαριού, καθώς το σεξ ανήκει στις πρωτογενείς ανάγκες του ανθρώπου στην πυραμίδα του Maslow, η ανάγκη μας για συναισθηματική σύνδεση είναι εγγεγραμμένη στο DNA μας. Εκφράζουμε λοιπόν τα “θέλω” μας. Ακούμε τα “θέλω” του άλλου. Μαθαίνουμε να λέμε “σ’ αγαπώ”, “μου αρέσει”, “δεν μου αρέσει”, “σ’ ευχαριστώ”, “συγγνώμη”. Και δίνουμε χρόνο… Σημαντικός παράγοντας ο χρόνος. Με αποδοχή. Το “αποδέχομαι” δεν σημαίνει και “συμφωνώ”. Θέτοντας φυσικά και εμείς τα δικά μας όρια. Ξεκάθαρα αλλά και απαλά. Θέλει τρόπο… Και θυμόμαστε ότι κι εμείς δεν είμαστε τέλειοι…!

     Γιατί φοβόμαστε να δείξουμε στον άλλον ποιοι πραγματικά είμαστε, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από προσωπεία;

    Γιατί πρώτα απ’ όλα έχει να κάνει με τι μας έμαθαν από το σπίτι μας, η οικογένειά μας. “Πρόσεχε, τι θα πει ο κόσμος” έλεγαν οι γονείς. Ή “πάρε τηλέφωνο για χρόνια πολλά, κράτα μια κούτα γλυκά να φανείς…” Για να φανείς ή για να εκφράσεις την αγάπη σου;; Οι λέξεις έχουν δύναμη…Τι είναι το πιο σημαντικό; Το “έχω”, το “κάνω”, το “δείχνω” ή το “είμαι”; Εγώ επιλέγω συνειδητά το “είμαι”γι΄αυτό είμαι χαρούμενη, είμαι ελεύθερη! Δεύτερον φοβόμαστε να φανερώσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Έχουμε ανάγκη την αποδοχή. Αλλά αυτό που δυσκολεύονται να καταλάβουν οι άνθρωποι είναι ότι όλα ξεκινούν από εμάς. Κάνω αποδοχή πρώτα του εαυτού μου, των δυνατών, αλλά και των “σκιερών” μου διαμορφώσεων. Δεν με μαλώνω, δεν με γεμίζω ενοχές. Κάνω την αυτοκριτική μου, αλλά με όμορφο τρόπο, όπως μιλάμε στο παιδί μας, με αγάπη, με αγκαλιά, με κατανόηση. Να φορέσω προσωπείο; Τότε πως θα με γνωρίσει ο άλλος; Θα μπερδευτεί. Από όλους μπορώ να κρυφτώ, εκτός από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτόν τον κουβαλάω πάντα και παντού… Και όλο μιλάει και λέει… Ότι δεν είναι καλά, ότι όλοι του φταίνε. Και παγώνει, υψώνει τείχη, “κλείνεται”… Αλλά το προσωπείο δεν το βγάζει. Γιατί άραγε δεν το πετά;

    Η υπό όρους αγάπη είναι εγωιστική, καταπιέζει και “συρρικνώνει”…

    “Σ’ αγαπώ όχι “γιατί”, αλλά “παρόλο”, τι σημαίνει αυτό και πόσο σημαντικό είναι για την άνευ όρων αγάπη;

    Αυτό είναι αγάπη. Τα δυνατά μας “κομμάτια”, την εξυπνάδα μας, την εργατικότητα, ενδεχομένως την εμφάνιση, τα “βλέπουν”οι πολλοί. Την γκρίνια μας, τις ανασφάλειες μας, τις πληγές μας, σωματικές και ψυχικές, τις ¨βλέπει” ο άνθρωπός μας. Μας αγαπάει “παρόλο”, όχι “επειδή” είμαστε καλοί σύζυγοι, τέλειοι γονείς, επιτυχημένοι, οικονομικά και κοινωνικά. Η υπό όρους αγάπη είναι εγωιστική, καταπιέζει και “συρρικνώνει”… Μαζί στις χαρές αλλά και στις λύπες. Και στα πάνω και στα κάτω. Υπέροχη η αίσθηση “είμαι εδώ για σένα”! “Σ’ αγαπώ γιατί σ’ αγαπώ”. Όπως κάνουν τα παιδιά. Με σεβασμό, εμπιστοσύνη, συγχώρεση, δίχως άκαμπτους εγωισμούς… Η ζωή κάνει πολλούς κύκλους…

    Μετά τα τελευταία γεγονότα στη Βηρυτό, όλη αυτή την πανδημία του κορονοιού και τις κοινωνικο-οικονομικές αλλά και ψυχολογικές συνέπειες αυτού, αισθάνομαι αμήχανα με την χαρά μου. Αλλά αυτή η χαρά είναι που μου δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο

    Πως μπορούμε να διατηρήσουμε την ατομικότητά μας και παράλληλα να συνδεόμαστε βαθιά με τον άνθρωπό μας χωρίς να μπερδεύουμε τα “θέλω” μας με τα “θέλω” του άλλου;

     Εδώ χρειάζεται αρκετή “δουλειά”. Είναι το άκουσμα της επιθυμίας. Δίχως στερεότυπα, ενδοβολές και εωτερικευμένα μοντέλα αλληλεπίδρασης, δηλαδή το πως μου έμαθαν ότι αλληλεπιδρά ένα παντρεμένο ζευγάρι ή πως είναι η “σωστή” σύζυγος ή ο “σωστός” σύζυγος. Δεν είναι θέμα νίκης ή ήττας. Μπορούμε να βγούμε και οι δύο κερδισμένοι. Ξεχωρίζω τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Εκφράζομαι. Δεν περιμένω να μυρίσει ο άνθρωπός μου τα νύχια του. Του γράφω ένα σημείωμα, ένα γραμματάκι, ένα μήνυμα και του εξηγώ. Ξεκινώ πρώτα από την αναγνώριση. “Ακούω την ανάγκη σου να πάμε σε αυτό το τραπέζι, ακούω όμως και την επιθυμία μου να πάω ένα θερινό σινεμά και αναρωτιέμαι…θα ήθελα για λίγο να το σκεφτώ και θα σου απαντήσω…” Και φυσικά κατανοώ την ανάγκη μου να έχω δικά μου χόμπυ ή να πιω ένα καφέ με τις φίλες μου. Το ίδιο και ο σύντροφος μου. Δίχως ζήλιες και αντίποινα… Άλλες φορές πάλι περνάμε χρόνο οι δυο μας. Κάπου έξω από το σπίτι. Μιλάμε, γελάμε, περπατάμε, αγκαλιαζόμαστε, κοιταζόμαστε μέσα στα μάτια. Τον άνθρωπό μας κοιτάμε. Όχι την οθόνη του κινητού μας. Η οθόνη δεν εκκρίνει ωκυτοκίνη που είναι η ορμόνη της αγάπης.

    Η επιστήμη της Ψυχολογίας που υπηρετείς πόσο σε βοήθησε στην συγγραφή αυτού του βιβλίου;

    Η επιστήμη της Ψυχολογιάς αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της συγγραφής αυτού του βιβλίου. Τόσο οι γνώσεις, όσο και η βιωματική εμπειρία μέσα από δικές μου εσωτερικές διαδρομές αλλά και πολλών άλλων ανθρώπων που είχα την τύχη να συναντήσω στη ζωή μου. Πόσα πράγματα μου μαθαίνουν καθημερινά οι άνθρωποι! Και μαθαίνω, παραδειγματίζομαι από αυτούς! Τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου! Είναι για μένα ευλογία το επάγγελμά μου…

    ΜΑΘΕ ΜΕ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ… Πως κατέληξες σε αυτό τον τίτλο;

     Αυτή την φράση την είπε ο Περικλής στην Αντιγόνη. Και εκείνη του απάντησε: “Θα τα μάθουμε όλα από την αρχή. Θα είναι το μυστικό μας. Και εκείνος της είπε: “Σσσσ… μην μας ακούσει, μην μας ματιάσει η νύχτα…” Μου άρεσε πολύ αυτός ο τίτλος καθώς έχει ένα διττό νόημα. “Μάθε με να σ΄αγαπώ ε α υ τ έ μου, να σε ακούω, να σε φροντίζω, να σε εμπιστεύομαι, να σε συγχωρώ…” Και φυσικά μάθε με να σε αγαπώ εσένα. Τι σημαίνει για σένα “αγαπώ”; Θέλεις να σου το δείχνω δίχως να σε πνίγω; Θέλεις να σου το εκφράζω; Θέλεις όταν θυμώνεις να σου δίνω χρόνο, δίχως να φωνάζω πάνω στη φωνή σου; “Θέλω να ξέρεις ότι και όταν διαφωνούμε για κάτι, εγώ και πάλι σ’ αγαπώ!” Είναι “τέχνη” η αγάπη, ο τρόπος επικοινωνίας, λεκτικής και μη λεκτικής. Ξεκάθαρα, δίχως “διπλά μηνύματα” όπου άλλα λέει το στόμα μου και άλλα το σώμα μου… Γιατί συχνά άλλα λέμε, άλλα θα θέλαμε να πούμε, άλλα εννοούμε. Και άντε να καταλάβει ο άνθρωπός μας…

     

    “Παλαιότερα οι άνθρωποι μπορούσαν να “αποσπερίσουν”, να μοιραστούν τον πόνο τους, το παραπονάκι τους, τις ανησυχίες τους. Πλέον επιστρέφοντας στο διαμέρισμά τους έπειτα από μια πιεστική ημέρα προσπαθούν να χαλαρώσουν μπροστά σε μια οθόνη”

    1. Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνεις μέχρι τώρα από τους αναγνώστες σου για το βιβλίο σου και πως νιώθεις γι΄αυτό;

     

    Είναι πολύ όμορφα τα σχόλια που λαμβάνω. Πολύ συγκινητικά. Αισθάνομαι κατά μία έννοια ότι έχω συναντηθεί μαζί τους. Και με ρωτάνε για την αγάπη, τον έρωτα, τον γάμο, την μοναχικότητα, την μοναξιά. Άνθρωποι που τους γνωρίζω ήδη με ρωτάνε: “Μήπως κάνω τα ίδια με την Μαρίνα;”

    “Μήπως είμαι υπερπροστατευτική μητέρα και κακομαθαίνω τον γιο μου όπως έκανε η Μιράντα;”

    Με την υπογράφουσα στην διάρκεια της εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου

     

    Σε όλους τολμώ να πω ότι αρέσει το διήγημα “ορμητική συνάντηση τριών γενεών” και οι περισσότεροι δακρύζουν στην ιστορία που έχει τίτλο: “ενοχική φαντασίωση”. Καλά, λατρεμένο τους ζευγάρι η Αντιγόνη με τον Περικλή… Θυμώνουν με την αντίδραση της Κατερίνας, αναστοχάζονται πάνω στο κομμάτι της “αυτολύπησης”, των μαζοχιστικών τάσεων. Γιατί σαν με μια αόρατη κλωστή συνδέει κάποιες φορές η ύπαρξη την ηδονή με την οδύνη… Να πω κάτι σημαντικό. Για να γίνουν όλες οι συνειδητοποιήσεις και να αναδυθούν όλα τα μηνύματα του βιβλίου, χρειάζεται τουλάχιστον μια δεύτερη ανάγνωση… Αυτό μου λένε οι περισσότεροι που το “ρουφάνε” μέσα σε δύο μέρες, από την λαχτάρα και την αγωνία τους και στην δεύτερη ανάγνωση παίρνουν μολύβι για να σημειώνουν και ετοιμάζουν ένα απολαυστικό καφεδάκι ή ένα ποτηράκι κρασί…Το βιβλίο έχει ήδη αγαπηθεί πολύ από όλα τα μέρη της Ελλάδας, αλλά και στην Κύπρο! Έχει ταξιδέψει στην Αγγλία, την Σουηδία, μέχρι και την Αμερική…

     Να βρουν ένα χέρι να κρατήσουν, να εμπιστευτούν την αγάπη. Μόνο αυτό θα μας σώσει…

    Σε τι φάση σε βρίσκουμε αυτή την περίοδο;

    Ήρεμη, χαρούμενη. Αισθάνομαι ευγνώμων, έχω μια εσωτερική πληρότητα. Έπειτα από αρκετές “βαρυχειμωνιές” που φέρνει σε όλους η ζωή. Ίσως αυτές οι “βαρυχειμωνιές” να με έκαναν μια στάλα πιο σοφή. Αναστοχάστηκα, “βούτηξα” μέσα μου, ξεχώρισα σημαντικά από ασήμαντα, έκανα αποδοχή του “όλου” μου, έκανα ειρήνη μέσα μου.Αυτός είναι ο δρόμος της αυτογνωσίας και της προσωπικής ανάπτυξης. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια απαλή ροή, μια ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση με τον άντρα μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου, όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, αλλά και με όλους τους ανθρώπους που συναντώ. Για να είμαι ειλικρινής, τελευταία, μπορώ να πω ότι υπάρχουν στιγμές που “ντρέπομαι για την χαρά μου”, όπως λέει μια πρωινή προσευχούλα στον παιδικό σταθμό που πήγαιναν τα παιδιά μου: “Βοήθα Θεέ μου όλον τον κόσμο, όλα τα παιδάκια, για να μην ντρέπομαι κι εγώ για την χαρά μου”. Μετά τα τελευταία γεγονότα στη Βηρυτό, όλη αυτή την πανδημία του κορονοιού και τις κοινωνικο-οικονομικές αλλά και ψυχολογικές συνέπειες αυτού, αισθάνομαι αμήχανα με την χαρά μου. Αλλά αυτή η χαρά είναι που μου δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και αυτό θέλω να φωτίσω, αυτό θέλω να μοιραστώ, να φωνάξω στους ανθρώπους. Να μην χάσουν την ελπίδα, την ψυχική τους υγεία. Να βρουν ένα χέρι να κρατήσουν, να εμπιστευτούν την αγάπη. Μόνο αυτό θα μας σώσει. Ο ένας για τον άλλον…

    Επόμενο συγγραφικό εγχείρημα;

     Για μένα είναι πάθος η συγγραφή. Δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω… Άγουρα πρωινά, μαβιά δειλινά… Κυρίως τις ώρες που κοιμούνται τα παιδιά μου. Στην παραλία πάνω σε χαρτοπετσέτες και σταυρόλεξα, σε συναυλίες πληκτρολογώντας σκέτες λέξεις στο κινητό μου… Και έπειτα, το “πεπερασμένο”, όπως και η ζωή. Όταν τελειώσει ένα βιβλίο, μου λείπουν οι ήρωές μου, οι φίλοι μου! “Ξύνεται” η μύτη, μικραίνει το μολύβι, όμως έχει αφήσει το αποτύπωμά του επάνω στο χαρτί… Το ατέρμονο “παιχνίδι” της μνήμης και της λήθης, αυτή η μαγική διαπραγμάτευση… Ναι, υπάρχει νέο συγγραφικό “παιδί”. Όχι στα σπάργανα, ετοιμάζεται να γεννηθεί και ανυπομονώ γι’ αυτό! “Μαιευτήριο” για ακόμη μια φορά η Ελληνοεκδοτική. Ευχαριστώ δημόσια τον εκδότη μου Διονύση Βαλεριάνο για την εμπιστοσύνη αλλά και την θαλπωρή με την οποία αγκαλιάζει τα κείμενά μου.

     

     Λίγα λόγια για την Αννέτα Μαρκογαννάκη… 

     

    Η Αννέτα Μαρκογιαννάκη γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Πέρα από τις πρώτες σπουδές της στα Οικονομικά, έχει σπουδάσει Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι μητέρα δύο παιδιών. Έχει εργαστεί ως Ψυχολόγος στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Χανίων και στην ΕΛΕΠΑΠ Χανίων.

    Εργάζεται ως Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια στα Χανιά, όπου πέρα από τις ατομικές συνεδρίες στο γραφείο της, συντονίζει επίσης Ομάδες Προσωπικής  Ανάπτυξης και Αυτογνωσίας καθώς και Σχολές Γονέων.

    Συμμετέχει σε ενημερωτικές εκπομπές στο ραδιόφωνο Super FM, στην ΝΕΑ Τηλεόραση Κρήτης και στο KRITI TV σε θέματα που αφορούν την Ψυχολογία ενηλίκων, παιδιών και εφήβων καθώς επίσης αρθρογραφεί στο ετήσιο περιοδικό “Γονείς και Παιδί”.

    Η συγγραφή βιβλίων προέρχεται από την αγάπη προς τον άνθρωπο, τόσο προς τους ενήλικες,όσο και προς τα μικρά παιδιά.

    Αγαπά την θάλασσα, το κολύμπι, τους περιπάτους στη φύση, τις μικρές απλές στιγμές. Το διάβασμα και το γράψιμο αποτελεί γι’ αυτήν έναν ψυχοθεραπευτικό τρόπο να υπάρχει.

    Έχει γράψει με ευαισθησία το παιδικό βιβλίο “Η κουκουβάγια η τετραγωνομάτα”, εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, το οποίο μιλά για την ισορροπημένη χρήση της τεχνολογίας και του ίντερνετ, απευθυνόμενη σε παιδιά, εκπαιδευτικούς και γονείς.

     

     

     

     

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

    Αθηνά Λινού: Αν ανοίξουμε πριν τις γιορτές, θα έχουμε μεγάλα γλέντια

    Η καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Προληπτικής, Περιβαλλοντολογικής και Εργασιακής Ιατρικής Prolepsis, Αθηνά Λινού μίλησε...

    Κρήτη: Δεν «σβήνονται» οι παραβάσεις για sms και άσκοπες μετακινήσεις

    Όσοι παραβάτες των κανόνων τήρησης των μέτρων κατά του κορωνοϊού ελπίζουν ότι δεν θα πληρώσουν τα πρόστιμα που τους έχουν επιβληθεί θα απογοητευτούνΌπως δήλωσε...

    Πέντε κρούσματα κορωνοϊού σε χωριό της Κρήτης – Φόβοι για μεγαλύτερη διασπορά

    «Συναγερμός» έχει σημάνει σε χωριό του Δήμου Μινώα Πεδιάδας, έπειτα από τον εντοπισμό κρουσμάτων κορωνοϊού.Σύμφωνα με το Creta24, στο χωριό Ασκοί Καστελίου, επιβεβαιώθηκαν αρχικά...

    Κρήτη: Εκδήλωση για τα αποτελέσματα του Ευρωπαϊκού έργου IMPRECO

    Πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά η τελική εκδήλωση παρουσίασης των αποτελεσμάτων του Ευρωπαϊκού Έργου IMPRECO του πλαισίου Interreg Adrion που διοργάνωσε η Περιφέρεια Κρήτης και στο οποίο...