ΑΠΟΨΗ| Κερίτης: Ο Θεός να μην το κάμει να αντιμετωπίσουμε ανάλογα φαινόμενα γιατί θα χάσουμε και την υπόλοιπη

Του Μιχάλη Ανδριανάκη

Σκεφτόμουνα, με αφορμή και άλλες συμπτωματικές αναρτήσεις μου για τις δυο ιστορικές γέφυρες, που ήλθαν στην “επικαιρότητα” λόγω θεομηνίας, πως η λαϊκή σοφία είναι πάντα επίκαιρη.

Σχολίαζα λοιπόν για κάποιες αδυναμίες λόγω των “χαμηλωμένων” τόξων, του σαθρού μπαζώματος ανάμεσα στους εξωτερικούς τοίχους, του απαράδεκτα μεγάλου φορτίου που δεχόταν τα τελευταία πενήντα χρόνια και την απουσία συντήρησης. Αντίθετα η αρχαία γέφυρα στη Μάζα Αποκορώνου, άντεξε για πάνω από δυο χιλιετίες σε τέτοια φαινόμενα με μικρές ζημιές στη μεταγενέστερη ανωδομή της.

Μηχανικός δεν είμαι, αλλά βλέποντας τα “πόδια” και στις δυο γέφυρες, σκεφτόμουνα πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι για πολλές από τις γέφυρες στον ευρύτερο περίγυρό μας-και εδώ για την “Ελληνική Καμάρα”-υπάρχουν αυτές οι παρόμοιες παραλογές με τη θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα στα θεμέλια προκειμένου να “στεριώσει” το πολύ σημαντικό για τη ζωή των ανθρώπων έργο. Η επιμονή των λαϊκών ποιητών στο θέμα δείχνει πόσο είχαν συνειδητοποιήσει την άνιση μάχη ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο.

Στην Ελληνική Καμάρα ο αρχαίος τεχνίτης βρήκε το κατάλληλο βραχώδες έδαφος και “οικοδόμησε επί την πέτραν”, δίνοντας βάρος και στο ανεμπόδιστο πέρασμα του ορμητικού νερού με τα λοξά αντερείσματα. Στον Κερίτη ο ευσυνείδητος κατά τα άλλα εργολάβος της Κρητικής Πολιτείας, εμπιστεύτηκε την τότε “νέα τεχνολογία”, ξέχασε όμως το τραγούδι του λαού. Και δεν εννοώ πως θα έπρεπε να θυσιάσει τη γυναίκα του για να “στεριώσει” η γέφυρα.

Χρησιμοποίησε το “πρωτοφανίστικο” τότε σκυρόδεμα για να δημιουργήσει μια ισχυρή βάση, δεν “κατέβηκε” όμως αρκετά βαθιά, αλλά εμπιστεύτηκε το προσχωσιγενές έδαφος του ποταμού. Έτσι-εκτός από τα υπόλοιπα-η εξαιρετική κατά τα άλλα κατασκευή, είχε ξεπεράσει πια τα όριά της και με την πρωτοφανή θεομηνία έπεσε σχεδόν μονοκόμματη μαζί με τα μπετά, όπως δείχνουν τα πεσμένα βάθρα, που δείχνουν και την κατά τα άλλα καλή ποιότητα της, αλλά και το μικρό βάθος θεμελίωσης.

Και, όπως έβλεπα και από τη δυτική πλευρά που σώθηκε την υποσκαφή, σκεφτόμουνα “ο Θεός να μην το κάμει” να αντιμετωπίσουμε ανάλογα φαινόμενα, γιατί θα χάσουμε και την υπόλοιπη, αν περάσει από εκεί το νερό και πάλι.