Άκουσα πριν λίγο, ως μουσική επένδυση στη στιγμή της μεταφοράς της σορού του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη,το ριζίτικο του τόπου μας.
“Σε ψηλό βουνό…” Η φωνή του Αρχάγγελου και μια λύρα..Μια λεβεντιά αυθεντική,μια αισθητική λιτή κι αφαιρετική.
Και μια ανατριχίλα που ξεκινά από τα βάθη της ψυχής και μεταφέρεται σε κάθε πόρο του κορμιού!Το μεγαλείο ενός νησιού,που δεν έχει ανάγκη απο παραβατικές συμπεριφορές, από όπλα σε χέρια ηλίθίων, από σκοτωμούς και χασισοφυτείες…
Από όλα αυτά δηλαδή,που τη λεβεντιά,την εξευτέλισαν και την αγάπη για την ελευθερία την παραχάραξαν και την μετέφρασαν στους νεότερους ως δικαίωμα στην ασυδοσία!Φαντάστηκα τον Ξυλούρη, το Κατράκη, τον Καζαντάκη, τον Βενιζέλο, τον Χατζηδάκη, όλους μαζί,ν α πίνουν την τσικουδιά τους κάπου εκεί ψηλά και να μελαγχολούν…
Να ντρέπονται ίσως βλέποντας τα χάλια της Ελλάδας που αγάπησαν και της Κρήτης που δόξασαν… Στη συντροφιά τους σίγουρα, τραγούδια του Γονίδη δεν θα είχαν θέση,ούτε μπάντες του στρατού θα παιάνιζαν.
Θα ήταν όλα τόσο φωτεινά από το δικό τους φως μόνο!Και θα αναρωτιόντουσαν ,πως η χώρα που γέννησε τέτοιες μορφές,κατέληξε να μοιάζει με πρεζού πόρνη,στα χέρια μαφιόζων και νταβαντζήδων της πολιτικής.
Άποψη από τη Χαρίκλεια Ντερμανάκη
