Μια ημέρα στα Τ.Ε.Π, του νοσοκομείου Χανίων: Είδα και άκουσα πολλά…

Σε αυτή την χώρα, έχουμε στο DNA μας την τάση της ισοπέδωσης των πάντων. Καλή κουβέντα, εξαιρετικά σπάνια αφήνουμε να “ξεφύγει” από το στόμα μας και προφανώς, όλοι ξέρουμε τα ΠΑΝΤΑ, γιατί πολλά απλά, έτσι λειτουργεί το σύστημα.

Πρόσφατα, με αφορμή μια προσωπική περιπέτεια με την υγεία μου, βρέθηκα να “περνάω” κάποιες ώρες, στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων. Ναι,  εκεί που συναντά κανείς τα ΠΑΝΤΑ, μέσα σε λίγες ώρες. Εκεί που πραγματικά οι γιατροί και οι νοσηλευτές δίνουν ατέλειωτες “μάχες” κόντρα, στα προβλήματα υγείας του κάθε ασθενή, στα γενικότερα προβλήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, αλλά και στη νοοτροπία – ψυχολογία, του καθ’ ένα που βρίσκεται εκεί, για το δικό του – ή του συγγενικού – φιλικού του – προσώπου πρόβλημα υγείας, σημαντικό, πολύ σοβαρό ή σημαντικά λιγότερο σοβαρό. Εκείνη την ώρα όμως, για τον καθ’ ένα, το δικό του πρόβλημα υγείας, είναι το σημαντικότερο.

Το πανηγύρι ξεκινά από τα εισιτήρια!

Το… πανηγύρι, ξεκινά ακόμη κι από το γραφείο που εκδίδονται τα εισιτήρια, για ν’ ακολουθήσει στην συνέχεια η “διαλογή” των περιστατικών. Από τους “τύπους” που εκεί θέλουν να “διηγηθούν” το πρόβλημα τους και να βρουν λύση, από τους άλλους που δεν θυμούνται το ΑΜΚΑ τους – εντάξει σε όλους μπορεί να συμβεί αυτό – εκείνους που συνοδεύουν κάποιον ο οποίος δεν έχει κανένα απολύτως νομιμοποιητικό έγγραφο – γιατί μόλις την περασμένη εβδομάδα ήρθε στα Χανιά και θα τα φτιάξει[…;], μέχρι τους πιο συνεσταλμένους που απλώς περιμένουν την σειρά τους, για να γνωστοποιήσουν τα στοιχεία τους και να πάρουν το εισιτήριο τους.

Ο γιατρός στα Τ.Ε.Π., είχε κλείσει ήδη “24ωρες εκεί και είχαν περάσει από τα χέρια του 95 διαφορετικά περιστατικά“

Ακολουθεί η διαλογή και η αλήθεια να λέγεται στην περίπτωση μου, ήταν και αρκετά νωρίς το πρωί, πολύ σύντομα ακούω τ’ όνομα μου, για να περάσω μέσα. Όχι λόγω ονόματος ή ιδιότητας, απλά ήταν η σειρά μου και το πρόβλημα που αντιμετώπιζα εκείνη την ώρα, βρισκόταν σε έξαρση. Κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην αίθουσα διαλογής, ακούω τον ένα γιατρό να μιλάει στο τηλέφωνο για τις βάρδιες, να δηλώνει εξαντλημένος αλλά παράλληλα ν’ αναφέρει πως μπορεί να παραμείνει στην θέση του, για μια δυο ώρες ακόμη. Είχε κλείσει ήδη “24ωρες εκεί και είχαν περάσει από τα χέρια του 95 διαφορετικά περιστατικά“. Τι ν’ απολογηθεί αυτός ο άνθρωπος – εργαζόμενος και ποιος να του πει τι…Κι αν προσωπικά ήμουν και είμαι γενικότερα ευγενής, δεν είναι όλοι έτσι. Στο λίγο που παρέμεινα εκεί, είδα και άκουσα πολλά. Και ο άνθρωπος αυτός, προσπαθούσε απλά, να κάνει όσο καλύτερα γινόταν την δουλειά του.

Οι διαμαρτυρίες και οι… κατεργάρηδες

Ο προσωπικός έλεγχος που χρειάστηκε να περάσω, πέραν των μικροβιολογικών εξετάσεων, περιελάμβανε ακόμη “πέρασμα” από το ακτινολογικό και τους υπέρηχους, για να επιστρέψω στα ΤΕΠ προκειμένου με την συνολική κλινική μου εικόνα, να με παραπέμψουν στην αρμόδια κλινική – ιατρό. Στην προκειμένη περίπτωση στο Ουρολογικό. Η “διαδρομή” μέχρι εκεί είχε τα πάντα. Εικόνες στην αίθουσα αναμονής, βγαλμένες από την Ελληνική πραγματικότητα: Διαμαρτυρίες, κατεργάρηδες – ωραία λέξη θυμήθηκα – που θέλουν με κάθε τρόπο να εξυπηρετηθούν πιο πρώτα, αλλά και ανθρώπους που ταπεινά και αντιλαμβανόμενοι την “πραγματικότητα”, περιμένουν την δική τους σειρά. Το προσωπικό ιατρικό και νοσηλευτικό, ξεπερνά πραγματικά τα όρια του. Δίνει δύσκολες μάχες και προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον κόσμο, όσο κι αν οι τελευταίοι, ενδεχομένως αυτό, να μην το αντιλαμβάνονται. Αδύναμο σημείο – προσωπική εκτίμηση εκφράζω και σε καμία περίπτωση η παρατήρηση μου δεν είναι γενική – είναι το γραμματειακό, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν έχει την διάθεση να είναι αρκούντως κατατοπιστικό, ακόμη και όταν ο ασθενής, είναι ευγενικός, υπομονετικός και συγκεκριμένος.

Η νεαρή μάνα που ήθελε να… βάλει βόμβα στο κ@@νοσοκομείο! 

Για να μην μακρηγορήσω, περνάμε στον τελευταίο “σταθμό“. Μετά την ολοκλήρωση των εξετάσεων και την έκδοση του πορίσματος, από τα ΤΕΠ, παραπέμπομαι ως περιστατικό στην “Ουρολογική κλινική“. Ο αρμόδιος γιατρός μου εξηγεί, το πρόβλημα που αντιμετωπίζω, αλλά και τα “βήματα” που θ’ ακολουθηθούν. Ένα από αυτά, είναι πριν την έξοδο μου από το νοσοκομείο, θα έπρεπε να μου χορηγηθεί μια παυσίπονη ένεση και στην συνέχεια θα μπορούσα να φύγω. Στην παραμονή μου εκεί – διάρκειας περίπου μιας ώρας – είδα και πάλι και άκουσα πολλά.

Η συντριπτική πλειοψηφία του προσωπικού,  δίνει καθημερινά, μεγάλες και επίπονες “μάχες”, μέσα σε συνθήκες “πολέμου“. Σε αυτό τον πόλεμο λοιπόν εμείς, όταν βρεθούμε μέσα στο νοσοκομείο, ας πάρουμε την θέση του “καλού“

Είδα ξανά το προσωπικό να δίνει “μάχες” για ν’ αντιμετωπίσει τον όγκο δουλειάς, είδα ασθενείς συνεργάσιμους και λιγότερο [απολύτως λογικό] αλλά είδα και κυρίως άκουσα, μια νεαρή μητέρα με το μωρό της [δεν ήταν μεγαλύτερη από 22-23 ετών], να βρίζει θεούς και δαίμονες, να χτυπάει τα χέρια της στο γραφείο των “αδελφών” και να είναι έτοιμη – κατά δήλωση της [καθ’ ὑπερβολήν προφανώς…] – “να βάλει βόμβα στο κωλονοσοκομείο“. Με ευγενικό τρόπο το προσωπικό, απλά προσπαθούσε να την ηρεμήσει και να την ενημερώσει αλλά… επί ματαίω, δεν ήθελα ν’ ακούσει τίποτα.

Γιατί τ’ αναφέρω δημόσια όλα αυτά…; Απλή τροφή για σκέψη. Το Γενικό Νοσοκομείο Χανίων, όπως και το σύνολο των νοσηλευτικών ιδρυμάτων της χώρας, προφανώς δεν λειτουργεί με τον πλέον σωστό τρόπο. Ακόμη και με όρους ιδιωτικού δικαίου να λειτουργούσε όμως, πάλι τα θέματα “συμπεριφοράς” όλων των εμπλεκόμενων πλευρών, δεν θα έλειπαν. Που θέλω να καταλήξω: Ότι το προσωπικό του νοσοκομείου καταβάλει μια υπερπροσπάθεια, της οποίας το μέγεθος οφείλουμε όσοι για τον “χ” ή “ψ” λόγο, βρισκόμαστε κάποια στιγμή στο νοσοκομείο, να το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα προεκτείνω την σκέψη μου, ούτε στην διοίκηση, ούτε όμως και στην ηγεσία του αρμόδιου Υπουργείου Υγείας: αν κάνουν δηλαδή αυτές οι πλευρές το καλύτερο δυνατόν ή όχι. Πάντα ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Στέκομαι όμως αποκλειστικά και μόνο στον παράγοντα της “συμπεριφοράς” μας, απέναντι στο προσωπικό. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτού δίνει επαναλαμβάνω καθημερινά, μεγάλες και επίπονες “μάχες”, μέσα σε συνθήκες “πολέμου“. Σε αυτό τον πόλεμο λοιπόν εμείς, όταν βρεθούμε μέσα στο νοσοκομείο, ας πάρουμε την θέση του “καλού“.

Υ.Γ.

Προφανώς ακόμη και στους κόλπους του προσωπικού, υπάρχουν και “παραφωνίες“. Ακόμη κι αν αριθμητικά είναι αρκετές, η προσπάθεια όλων των υπολοίπων, είναι τόσο μεγάλη, που αξίζει την δική μας “υπομονή“. Κρατήστε το: η “υπομονή” είναι το βασικότερο συστατικό, αν βρεθείτε κάποια στιγμή στο νοσοκομείο. Σε οποιοδήποτε νοσοκομείο…