Ένα φρικιαστικό – ειδεχθές έγκλημα, η απώλεια της ανθρώπινης ζωής και ο… θιγμένος μας εγωισμός που ξαφνικά “ξύπνησε”

Λοιπόν πάμε να πούμε δυο κουβέντες, ξεκάθαρες και παστρικιές,  γιατί μάλλον σε λίγο θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Το πληκτρολόγιο όπως φαίνεται, έχει μετατραπεί σε σκεύος ηδονής για κάποιους που προφανώς κουβαλούν μέσα τους, πολλά προβλήματα κι εκεί το πραγματικό πρόβλημα, μεγαλώνει…

Σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς που σχολιάζουν – σε κάκιστα πολλές φορές ελληνικά – τα θέματα που αναρτώνται σε διάφορα ενημερωτικά πόρταλς – και κυρίως στις σελίδες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυκλοφορούν πολλοί «Κυρ Παντελήδες» και «Γιάννηδες Παρασκάκηδες», οι οποίοι διαβάζοντας ενίοτε κάτι που τους “ηδονίζει” το κεντρικό τους νευρικό σύστημα, ξεσπούν ατεκμηρίωτα και όποιον πάρει ο χάρος…

Όχι φίλε, δεν θα σου στερήσω εγώ την χαρά να πεις – στην προκειμένη περίπτωση και να γράψεις – την παπαριά σου. Ούτως ή άλλως ποιος είμαι κι εγώ, που θα τολμήσω να σου κάνω παρατήρηση, ένας άνθρωπος που βγάζει το ψωμί του γράφοντας είμαι και τίποτα παραπάνω. Αλλά μάγκα μου, αυτή είναι η δουλειά μου – και για να μην μ’έχει ξεράσει ο χώρος εδώ και μια 20ετία – μάλλον την κάνω σωστά.

Εσύ που απλά βρίσκεσαι μ’ ένα κινητό στο χέρι και θεωρείς πως αρθρογραφείς, τουλάχιστον κάνε το όσο πιο σεμνά, σωστά και εμπεριστατωμένα μπορείς. Μην ξεχνάς και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: όπως με τόση μεγάλη ευκολία κρίνεις αυτά που επαγγελματίες του χώρου γράφουν – προφανώς και στο σινάφι μας υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις – έτσι θα πρέπει κι εσύ να δεχθείς την κριτική για τις μαλ@&@&ες που γράφεις.

Ενοχληθήκατε κάποιοι για το κείμενο της Έλενας Ακρίτα για την Sexy Σούζαν, και κάποιοι άλλοι αισθανθήκατε να σας πνίγει το άδικο για όλα αυτά που γράφτηκαν τις προηγούμενες ημέρες, γύρω από την υπόθεση “Σούζαν Ίτον” και για τα κακώς κείμενα της Λεβεντογέννας Κρήτης.

Στρουθοκαμηλίζεται κύριοι και σπρώχνεται για ακόμη μια φορά, το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι. Το ίδιο δηλαδή ακριβώς που έκαναν τόσο καιρό για να χρησιμοποιήσω κι ένα επίκαιρο παράδειγμα, τόσο η οικογένεια του 27χρονου Παρασκάκη όσο και οι συγχωριανοί του, που καθόλου δεν έπεσαν από τα σύννεφα, μπροστά στις συγκλονιστικές αποκαλύψεις για το “αναθροφάρι” τους.

Ναι, η κοινωνία αυτή, όσο κι αν καμία δικονομική πρόνοια δεν υπάρχει, είναι συνυπεύθυνη για τον άδικο χαμό της Αμερικανίδας καθηγήτριας αλλά και για πολλά άλλα ειδεχθή εγκλήματα που είτε έγιναν στο παρελθόν στην Κρήτη, είτε – με μαθηματική ακρίβεια – θα μας συγκλονίσουν στο μέλλον.

Ας μην μας θίγουν λοιπόν τόσο εύκολα  οι λέξεις κι ας επιστρατεύσουμε την πληγωμένη μας υπερηφάνεια εποικοδομητικά.

Ας περιορίσουμε την επανάσταση του πληκτρολογίου κι ας κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα.

Παρασκάκηδες και Σουζάνες κυκλοφορούν πολλοί ανάμεσα μας, τους βλέπουμε, τους ξέρουμε και κάποιοι δυστυχώς τους μεγαλώνουν στα σπίτια τους…

Ας βάλουν τη λογική πάνω από το συναίσθημα, κι ας οδηγήσουν εκείνους που έχουν πρόβλημα, στους ειδικούς.

Αυτό θα είναι και το πρώτο αλλά και ουσιαστικό “βήμα”.

Όχι για να ξεπλύνουμε ως λαός τη ντροπή που μας βρήκε, αλλά για να ελαχιστοποιήσουμε να μας ξαναβρεί.

(Συνεχίζεται…)

Φιλικά και Πάντα Καλοπροαίρετα

                                                   “Ο Κύριος Έπαρχος”