Ακολουθήστε το 
στο Facebook για να μην χάνετε είδηση!
O Μάικλ Πόρτερ, γιος της Τζιν Χάνλον της οποίας ο θάνατος στην Κρήτη θεωρούνταν ατύχημα επί 16 χρόνια – Ένας Κρητικός στο μικροσκόπιο
Για δεκαέξι χρόνια, ο θάνατος της Τζιν Χάνλον καταγραφόταν επισήμως ως ατύχημα. Ένας πνιγμός. Μια υπόθεση κλειστή. Για τα παιδιά της, όμως, δεν έκλεισε ποτέ.
Η Τζιν Χάνλον, 53 ετών, μητέρα τριών παιδιών από το Ντάμφρις της Σκωτίας, είχε εγκατασταθεί μόνιμα στις Γούβες Ηρακλείου στην Κρήτη, αναζητώντας μια ήρεμη ζωή σε έναν τόπο που αγαπούσε βαθιά.
Τον Μάρτιο του 2009 εξαφανίστηκε. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η σορός της εντοπίστηκε στη θάλασσα, κοντά στο λιμάνι του Ηρακλείου, στη θαλάσσια περιοχή της Νέας Αλικαρνασσού. Βρισκόταν σε προχωρημένη αποσύνθεση και έφερε τραύματα.
Πριν από λίγες ημέρες, το Συμβούλιο Πλημμελιοδικών Ηρακλείου απέρριψε την εκδοχή του ατυχήματος και παρέπεμψε σε δίκη τον πρώην φίλο της. Ένας 54χρονος ντόπιος άνδρας κατηγορείται πλέον για τη δολοφονία της Τζιν Χάνλον και θα καθίσει στο εδώλιο.
Για την οικογένεια, είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό δικαστικό σύστημα αναγνωρίζει ότι ο θάνατός της δεν ήταν ατύχημα.
Μιλώντας αποκλειστικά στο ΒΗΜΑ, ο γιος της Μάικλ Πόρτερ δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η στιγμή αυτή ήρθε μετά από 16 χρόνια.
Για τον γιο της, η είδηση ήταν δύσκολο να γίνει αποδεκτή. «Ήταν ένα τεράστιο σοκ, για να είμαι ειλικρινής. Όταν μάθαμε ότι επιτέλους η υπόθεση της μητέρας μας οδηγείται σε δίκη, ακόμα και σήμερα, δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι όντως συμβαίνει. Όταν έχεις παλέψει τόσο πολύ για 16 χρόνια, σχεδόν πέφτεις σε ένα μοτίβο όπου ανεβαίνεις και μετά ξαφνικά σε ρίχνουν ξανά κάτω. Αλλά αυτό είναι απλώς ένα τεράστιο, τεράστιο άλμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Οπότε είναι ένα υπέροχο συναίσθημα».
«Γίνεσαι πολύ δύσπιστος λόγω των συνεχών απορρίψεων και κλεισιμάτων της υπόθεσης μέσα στα χρόνια», μας λέει ο Μάικλ Πόρτερ. Αυτή η καχυποψία, προσθέτει, ήταν ένας τρόπος για να επιβιώσει. «Αλλά πάντα διατηρούσαμε την πίστη και την ελπίδα, και αυτό είναι που μας κρατάει τώρα, ότι αυτή είναι η τελική φάση για να λάβουμε δικαιοσύνη για τη μητέρα μας».
Η αρχική απόφαση για πνιγμό από ατύχημα προκάλεσε βαθύ ψυχολογικό τραύμα. Η Τζιν Χάνλον, λέει ο Πόρτερ, φοβόταν το νερό. «Το να ξέρω ότι η μητέρα μου είχε τρόμο για το νερό, ότι δεν θα έβαζε ποτέ τα μαλλιά της, το κεφάλι της κάτω από το νερό, με στοίχειωνε για χρόνια στα όνειρά μου όταν το σκεφτόμουν, επειδή μας είχαν πει ότι πνίγηκε. Για χρόνια, επαναλαμβανόταν στο μυαλό του η εικόνα ότι «πανικοβαλλόταν στη θάλασσα και ούρλιαζε για βοήθεια και δεν υπήρχε κανείς εκεί να τη βοηθήσει».
«Όλες αυτές οι αβεβαιότητες και οι άγνωστες καταστάσεις παίζουν ξανά και ξανά στο μυαλό σου και σίγουρα στοίχειωσαν πολλά από τα όνειρά μου για χρόνια, σκεπτόμενος τι μπορεί να της συνέβη».
Η δικαιοσύνη, εξηγεί ο Πόρτερ, δεν αφορά απλώς την ετυμηγορία. «Η δικαιοσύνη για μένα και την οικογένεια είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων… το να ξέρεις ότι το άτομο που της το έκανε αυτό δεν θα ξεφύγει». Αλλά η δικαιοσύνη, προσθέτει, σημαίνει επίσης λογοδοσία πέρα από ένα μόνο άτομο. «Πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι αρχές χειρίζονται τα πράγματα… πρέπει να επιδειχθεί περισσότερη προσοχή, σκέψη και σεβασμός».
Το ημερολόγιο της Τζιν Χάνλον
Στην καρδιά της υπόθεσης βρίσκεται το προσωπικό ημερολόγιο της Τζιν Χάνλον. Το κρατούσε με επιμέλεια μέχρι το πρωί που εξαφανίστηκε. Με την ανάγνωσή του, λέει ο Πόρτερ, ένιωσε σαν να ξεπερνά ένα όριο – όμως εξελίχθηκε στο ισχυρότερο αποδεικτικό στοιχείο. «Κανείς δεν θα έπρεπε ποτέ να αναγκαστεί ή να του επιτραπεί να διαβάσει το ημερολόγιο ενός άλλου ανθρώπου. Είναι οι προσωπικές σκέψεις κάποιου. Και το να διαβάσεις το ημερολόγιο της μητέρας σου είναι σαν μια τεράστια εισβολή στην ιδιωτικότητα».
Παρ’ όλα αυτά, πιστεύει ότι ήταν η τελική της πράξη προστασίας. «Δεν μπορείς να αλλάξεις τα λόγια των νεκρών… μας οδήγησε στον ύποπτο».
Το ημερολόγιο περιγράφει μια σύντομη γνωριμία με έναν άνδρα που γνώρισε σε ένα μπαρ. Ο Πόρτερ είναι προσεκτικός στην περιγραφή του. «Δεν θα έλεγα καν ότι έβγαινε ραντεβού μαζί του… δεν κράτησε αρκετά».
Αυτό που ακολούθησε, όμως, ήταν ανησυχητικό. Σύμφωνα με το ημερολόγιο, ο άνδρας άρχισε να εμφανίζεται απρόσκλητος στο σπίτι της, να περιμένει κοντά, να της ζητά χρήματα και να προσπαθεί επανειλημμένα να επικοινωνήσει, παρόλο που εκείνη είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν ήθελε καμία επαφή. «Μπορούσες να δεις ότι αυτός ο άνδρας γινόταν εμμονικός και σαν να την παρακολουθούσε… δεν ήθελε να το αφήσει έτσι».
Η Τζιν Χάνλον δεν έγραψε ποτέ ξεκάθαρα ότι φοβόταν. Τα λόγια της έδειχναν ενόχληση και επιθυμία να ανακτήσει τον έλεγχο. «Γράφει στο ημερολόγιό της ότι “είχε κουραστεί να νιώθει δεύτερη επιλογή και ότι θα έκανε μια ζώνη χωρίς άνδρες”. Γι’ αυτό ενημέρωσε τον ύποπτο για να τελειώσει ό,τι κι αν ήταν αυτό που είχαν. Δεν το ήθελε πια. Δεν ένιωθε άνετα. Δεν υπήρχαν ποτέ λόγια φόβου ή οτιδήποτε τέτοιο στο ημερολόγιο, ούτε σε εμάς».
Την ημέρα που εξαφανίστηκε, είπε σε μάρτυρες ότι θα συναντούσε αυτόν τον άνδρα. Ανέφερε επίσης ότι ένα αυτοκίνητο την ακολουθούσε. «Αν ανησυχούσε πραγματικά… δεν θα είχε ξαναβγεί έξω», λέει ο Πόρτερ.
Τον Ιούνιο η δίκη
Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις 26 Ιουνίου 2026. Ο Πόρτερ και τα αδέλφια του θα ταξιδέψουν στην Κρήτη για να παραστούν. Η προσμονή είναι συναισθηματικά συντριπτική.
«Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη και υπάρχει πολλή αγωνία γι’ αυτό, ελπίζουμε ότι θα κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Ελπίζουμε να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις. Οι φόβοι μου είναι ότι μπορεί να αθωωθεί, ότι δεν θα ομολογήσει. Θέλω να πω, για εμάς, η ομολογία θα ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα. Γιατί τότε, νομίζω ότι μόνο τότε, θα νιώσουμε πραγματικά τη λύτρωση. Παρ’ όλα αυτά, με όλα όσα ξέρουμε για αυτό το άτομο και για τη μητέρα μας, είναι δύσκολο να σκεφτείς ότι θα μπορούσε να το είχε κάνει κάποιος άλλος. Οπότε ακόμα κι αν δεν ομολογήσει και τελικά καταδικαστεί, τότε ελπίζω πως αυτό θα φέρει έστω κάποια παρηγοριά και γαλήνη και ανάπαυση για τη μητέρα μας, αλλά και για εμάς».
Αν μπορούσε να κάνει μία μόνο ερώτηση στον κατηγορούμενο, δεν διστάζει. «Γιατί; Γιατί το έκανες;… Γιατί να μας βάλεις σε όλο αυτό;».
Ο Πόρτερ εκφράζει ευγνωμοσύνη προς τις αρχές που χειρίζονται πλέον την υπόθεση. «Σας ευ«Το “HELP” που αγνοήθηκεχαριστώ που τώρα – επιτέλους – ακούσατε… παρακαλώ μην αφήσετε καμία πέτρα χωρίς να τη σηκώσετε».
Προς άλλες οικογένειες που δίνουν παρόμοιες μάχες, το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο. «Όσο δύσκολο κι αν είναι. Συνεχίστε να παλεύετε… μην τα παρατήσετε ποτέ».
Όταν τον ρωτούν τι πιστεύει ότι θα έλεγε η μητέρα του αν μπορούσε να δει τι έχουν κάνει τα παιδιά της στο όνομά της, ο Πόρτερ απαντά ήρεμα. «Είναι χρέος των ζωντανών να μιλούν εκ μέρους των νεκρών, αφού εκείνοι δεν μπορούν να μιλήσουν».
Δεκαέξι χρόνια μετά την εξαφάνιση της Τζιν Χάνλον, η φωνή της – μέσα από το ημερολόγιό της, τα παιδιά της και τα δικαστήρια – επιτέλους ακούγεται ξανά.
