Μαρακάκης: Δεν θέλω πόλεμο. Ούτε σύρραξη…

Δεν θέλω πόλεμο. Ούτε σύρραξη. Ούτε θερμά επεισόδια. Δεν ήθελα και δε θα ήθελα ποτέ.

Γράφει ο Γιώργος Μαρακάκης

Ακόμη και αν πλέον οι πιθανότητες είναι προς την πλευρά μας, σε αυτή τη συγκυρία. Αν είχα στο σκοπευτικό του όπλου μου κάποιον απ’ τη γειτονική χώρα, π.χ. έναν άνθρωπο 49 χρόνων, γιατρό, με έναν γιο 8 ετων, ή έναν ανθοπωλη 54 ετών, με 3 κόρες, ή ένα παλικάρι 27 ετών, που δουλεύει σε ταχυφαγείο ως διανομέας και πρόσφατα αρραβωνιασμενο, θα είχα πάμπολλες σκέψεις να περνούν με την ταχύτητα του φωτός απ’ το μυαλό μου.

“Δε μου φταις σε τίποτα, άνθρωπε μου” Η εντολή, φυσικά, θα ήταν σαφής. Και θα ήμουν υποχρεωμένος να την εκτελέσω, όσο και αν απεύχομαι να χρειαστεί. Υπάρχουν πάρα πολλές θεωρήσεις για τη σχέση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Αν κάποιος επισκεφτεί τα νησιά μας στο Ανατολικό Αιγαίο, ή τα παράλια της Μικράς Ασίας, ίσως εκπλαγεί απ’ το βάθος των σχέσεων ανάμεσα στους γείτονες.

Φιλίες, συνεργασίες, φιλοξενία, μια αντίληψη διαφορετική απ’ αυτήν που προβάλλει ή και προτάσσει την αιωνίως αυτονόητη αντιπαλότητα, την εξ ορισμού έχθρα. Πιστεύω ότι ένα συντριπτικό ποσοστό των γειτόνων μας, των Τούρκων πολιτών, έχουν τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια άγχη για τα παιδιά τους, για το αύριο και για τη ζωή, όπως και εμείς.

Πιστεύω ότι διαχρονικά, καλλιεργήθηκε κακό κλίμα από πολιτικές ηγεσίες και τις επιλογές τους, με το Διεθνή παράγοντα να ασκεί διαιτησία ιδίου οφέλους, χωρίς να τον απασχολούν αυτά που μας απασχολούν, πάρα μόνον ως επωφελούμενου εντάσεων και κρίσεων. Υπάρχουν Διεθνείς Συμφωνίες που προστατεύουν τη χώρα μας. Και μακριά από εμένα οι ανοησίες περί συνεκμετάλλευσης και τα ρέστα.

Η Τουρκική κυβέρνηση, πνέει τα λοίσθια. Ο κόσμος, εξαθλιωμένος απ’ τις επιλογές ενός παράφρονα, βγαίνει στους δρόμους. Η τουρκική οικονομία καταποντίζεται. Η κακομοιριά, δεν πτοείται πια απ την κρατική τρομοκρατία που ασκεί ο Ερντογάν εδώ και χρόνια. Η πείνα ξυπνά την αυτοσυντήρηση και βγάζει τη γλώσσα στο φόβο.

Μου θυμίζει το Δεκέμβριο του 1989 στο Βουκουρέστι. Ο Τσαουσέσκου, εξαθλίωσε τους Ρουμάνους πολίτες, εις το όνομα, τότε, του μηδενισμού του εξωτερικού χρέους. “Αιματηρή” λιτότητα ετών, που φυσικά δεν περιελάμβανε τον ίδιο και τη καμαρίλα του. Η μεγαλομανία του, ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, αντίστοιχη με αυτήν του παράφρονος γείτονα.

Ζούσε κι εκείνος στο ίδιο παράλληλο σύμπαν με τον Ρετζέπ Σουλτάν. Έχω γράψει ξανά, ότι ο Ερντογάν θα έχει το τέλος του Σαντάμ Χουσεΐν. Εξαγριωμένοι Τούρκοι θα είναι εκείνοι που θα τον περιφέρουν από πλατεία σε πλατεία, κρεμασμένο σε τσιγκελι. Και δε θα αργήσει αυτό.

Σε πολιτικό επίπεδο, δε με ενοχλεί. Φυσικά, θα έρθει κάποιος άλλος στη θέση του, οι εντάσεις θα υφίστανται στο διηνεκές, μεγαλύτερες ή μικρότερες. Politics. And oil. Σίγουρα το ζήτημα χωρά πολλή συζήτηση και ανάλυση γεωπολιτικών μα και ιστορικών και κοινωνικών δεδομένων.

Δεν είμαι αναλυτής.

Είμαι ένας πολίτης που απλά αναλογίζεται πόσο θα μπορούσαν να αλλάξουν κάποια πράγματα, ώστε οι λαοί μας να ζουν χωρίς τη σκέψη και την ανησυχία μιας ορατής ή αδιορατης απειλής ενδεχόμενης πολεμικής εμπλοκής.

Να μπορούν να επενδύσουν με περισσότερη έμφαση στο μέλλον, στην Υγεία, στην Παιδεία τους. Φυσικά και δεν είμαι αντίθετος προς την αποφασιστική ενίσχυση της αποτρεπτικής μας δυνατότητας. Ίσα ίσα.

Και χαίρομαι πάρα πολύ με την διπλωματικής κινητικότητα της χώρας μας. Μακάρι να μη χρειαζόταν όλα αυτά. Χρειάζονται όμως.

Θα ήθελα να κάνω μιαν ευχή.

Ίσως σε κάποιους ακουστεί περίεργα, όμως δεν πειράζει. Εύχομαι η επόμενη ημέρα να είναι καλύτερη για το γειτονικό λαό.

Εύχομαι οι άνθρωποι εκεί, να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, ένα μέλλον που θα οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό, πιο σύγχρονο, πιο δημοκρατικό πιο προοδευτικό, πιο δημιουργικό, πιο θετικό.

Θα είναι καλύτερο για όλους, μην αμφιβάλλετε για αυτό.