More

    “Η Ροδούλα η κόρη του ουρανού” – Μια φορά κι έναν καιρό…

    Μια αυγουστιάτικη νύχτα τα αστέρια έστησαν γιορτή και με τους μαγικούς χορούς τους χάραζαν ασημένια όνειρα στο σκοτεινό ουρανό. Το φεγγάρι τραγουδούσε ήσυχα και σκορπούσε τη λάμψη του απαλά. Βασιλικός και γιασεμί έραναν με τα αρώματά τους τον αέρα και τον έκαναν μεθυστικό.

    Λίγο πριν τη χαραυγή γεννήθηκε η Ροδούλα. Ο αυγερινός τη νανούρισε γλυκά κι ο ήλιος άπλωσε απ’ την ανατολή την πιο λαμπρή αχτίδα του να λούσει τα μαλλιά της. Ο ουρανός ζωγράφισε με το γαλάζιο του τα μάτια της και δύο αφράτα συννεφάκια της αυγής στόλισαν τα μάγουλά της. Κι είχε ένα αηδόνι στο λαιμό… Σε κάθε της κλάμα χόρευαν τα λουλούδια, ο άνεμος, οι νεράιδες, τα δέντρα και η θάλασσα… Μαζί τους και η καρδιά της γριάς που τη βρήκε, εκείνη την αυγή, επάνω στο ραγισμένο πλατύσκαλο μιας ερειπωμένης εκκλησίας, καθώς γυρνούσε στο καλύβι της.

    “Όταν η μικρή Ροδούλα έμαθε λίγα γράμματα αποφάσισε να δουλέψει για να φροντίσει με τη σειρά της τη γριά. Αυτό που ήξερε πολύ καλά να κάνει ήταν να γράφει παραμύθια”

    Παρόλο που η γριά ήταν πολύ φτωχή πήρε μαζί της το κορίτσι, το φρόντισε με υπομονή και κατάφερε να το μεγαλώσει, θρέφοντάς το με το γάλα των παραμυθιών και γαλουχήζοντάς το με το μέλι της καρδιάς της. Όταν η μικρή Ροδούλα έμαθε λίγα γράμματα αποφάσισε να δουλέψει για να φροντίσει με τη σειρά της τη γριά. Αυτό που ήξερε πολύ καλά να κάνει ήταν να γράφει παραμύθια.

     

    Όλο το βράδυ ξενυχτούσε, έχοντας δίπλα της το φως ενός μικρού  κεριού ,γράφοντας και σκίζοντας, μέχρι να φτιάξει τα πιο όμορφα παραμύθια ,ώστε να τα πουλήσει την επόμενη μέρα. Το είχε συνήθειο να φεύγει πάντα από το καλύβι, πριν χαράξει. Φτάνοντας στο κατώφλι, χαιρετούσε τον αυγερινό, άφηνε την πιο αστραφτερή αχτίδα του ήλιου να πλέξει τα μαλλιά της, κοίταζε τον ουρανό για να διαβάσει τα χθεσινοβραδινά όνειρα των αστεριών και ξεκινούσε:

    “Εδώ τα καλά παραμύθια! Παραμύθια ανάλαφρα που θα δροσίσουν την καρδιά!” έλεγε όσο διέσχιζε δύσβατα ή ανηφορικά μονοπάτια μέσα στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού.

    “Εδώ τα καλά παραμύθια! Παραμύθια ανατολίτικα που θα μεθύσουν τις μελαγχολικές καρδιές. Τρέξτε να προλάβετε!” φώναζε τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια καθώς τη χαιρετούσαν γυμνά σαλιγκαράκια που συμπορεύονταν κι αυτά ανάμεσα στα κίτρινα πεσμένα φύλλα.

    Κι όταν ερχόταν το κρύο και το χιόνι σκέπαζε τη γη, συνέχιζε με πείσμα να πουλάει της ιστορίες της.

    “Εδώ τα καλά παραμύθια! Παραμύθια γλυκά που θα χορτάσουν τη ψυχή, παραμύθια χριστουγεννιάτικα που θα ζεστάνουν την καρδιά! Τρέξτε να προλάβετε!”

    “Ύστερα ξετύλιξε αργά ένα λευκό πανί κι από μέσα έβγαλε ευλαβικά ένα ξερό κομμάτι ψωμί, το οποίο πρόσφερε στο κορίτσι. Το κορίτσι ήταν τόσο κουρασμένο που με κόπο έτρωγε. “Στάσου, μη φεύγεις κοριτσάκι”, είπε με αγωνία η Ροδούλα.”

    Εκείνο το βράδυ ο χειμώνας ήταν τόσο άγριος και βαρύς που η Ροδούλα δεν πούλησε ούτε ένα παραμύθι. Καθόταν σε ένα σπασμένο παγκάκι κάτω από μια αιωνόβια χαρουπιά και απλώς περίμενε… Περίμενε και περίμενε… Τότε είδε να έρχεται από μακριά ένα κορίτσι, πιο μικρό από αυτήν, αποκαμωμένο ,σαν από μακρύ ταξίδι, και σχεδόν γυμνό. Ήταν ολομόναχο και έτρεμε από το κρύο.

    “Κάνε κουράγιο, κοριτσάκι…”,της είπε. “Να, τώρα θα πουλήσω μια από τις ιστορίες μου και θα σου πάρω ζεστό ψωμί .”

    Η ώρα περνούσε, μα η Ροδούλα δεν είχε καταφέρει να πουλήσει τίποτα. Μονομιάς, έβγαλε το παλιό λεπτό της πανωφόρι και το φόρεσε στο κορίτσι που είχε παγώσει.

    “Κάνε κουράγιο, κοριτσάκι… Κοίτα, τώρα θα πουλήσω αυτήν εδώ την παμπάλαια, την ατέλειωτη ιστορία και θα πάρω ένα μεγάλο ψωμί για σένα.”

    Όμως, καμία ιστορία δεν πούλησε. Τότε, έβγαλε τα λιωμένα παπούτσια της και τα φόρεσε στο μικρό κορίτσι που είχαν μελανιάσει τα πόδια του.

    “Κάνε κουράγιο, κοριτσάκι… Να δεις που τώρα θα πουλήσω το πιο όμορφό μου, το πιο ακριβό μου παραμύθι.”

    Ύστερα ξετύλιξε αργά ένα λευκό πανί κι από μέσα έβγαλε ευλαβικά ένα ξερό κομμάτι ψωμί, το οποίο πρόσφερε στο κορίτσι. Το κορίτσι ήταν τόσο κουρασμένο που με κόπο έτρωγε. “Στάσου, μη φεύγεις κοριτσάκι”, είπε με αγωνία η Ροδούλα.

    “Σε σένα θα χαρίσω την πιο όμορφη ιστορία μου, την κάθε λέξη, το κάθε γράμμα ξεχωριστά. Θα σου δώσω το “ι” για να είναι μια ευθεία ο δρόμος σου από δω και πέρα. Το “σ” να γίνει ομπρέλιτσα και να σε προστατεύει από τους χειμώνες σου. Το “τ” να το κάνεις τραπέζι που πάνω του θα στάζουν δάκρυα από τα γέλια σου μόνο. Το “ο” για να σε περιτριγυρίζουν όμορφα όνειρα. Το “ρ” θα σου δώσω για να κάνεις σημαιούλα στην καρδιά σου ό,τι την κάνει να χτυπάει λίγο πιο δυνατά. Κι άλλο ένα “ι” για να πάρεις φορά και να πας κόντρα σε κάθε εμπόδιο. Κι ένα “α” θα σου δώσω ,κοριτσάκι, για να κάνεις μια καινούρια και μεγάλη αρχή. Μη φεύγεις, κοριτσάκι.”.  Από τα μάτια της Ροδούλας κύλησε ένα μικρό, ένα πολύ μικρό, διαμαντένιο δάκρυ.

    Τα λόγια της τα άκουσαν τα αστέρια και το φεγγάρι. Κι ύστερα ο Αυγερινός κι ο ήλιος κι ο ουρανός. Μα και τα λουλούδια, ο άνεμος, οι νεράιδες, τα δέντρα και η θάλασσα…

    Ευθύς, όλα τα άστρα ζέσταναν με το φως τους το μικρό κουρασμένο κορίτσι. Το φεγγάρι φώτισε τα πρόσωπό του. Τα λουλούδια το έντυσαν με τα άνθη τους, ο άνεμος που στροβίλιζε ασταμάτητα της έφερε όλα τα ζεστά ψωμιά που βρήκε σε κάθε του πέρασμα… Κι ήρθαν νεράιδες και δέντρα και είπαν άπειρα παραμύθια που ύστερα τα πήρε η θάλασσα με το κύμα της και τα έκρυψε στο βυθό της.

     

    Το κοριτσάκι μαγεύτηκε με όλα αυτά και έγινε αμέσως καλά. Κι έζησε χρόνια πολλά κι έζησε χρόνια καλά. Κι έγραψε την ιστορία του, την πιο όμορφη ιστορία. Την ιστορία που του είχε ευχηθεί μια παραμυθού, η Ροδούλα η κόρη του ουρανού.

     

    Κείμενο: Μαργαρίτα Αυγουσιανάκη

     

    *Όταν οι χτύποι της καρδιάς συντονιστούν με τη δύναμη που κρύβει η αγάπη τότε γεννιέται η ελπίδα κι ύστερα γίνονται θαύματα.

     

    *Μπορείς κι εσύ να γράψεις τη δική σου ιστορία. Οι πιο παραμυθένιες θα δημοσιευτούν στη στήλη μας το φθινόπωρο. [ Στείλτε τις σε αυτή την ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected]]

     

    *Γνώριζες ότι υπάρχουν επιστήμονες που μελετούν τα παραμύθια; Εγώ πάντως όχι, αλλά η παραμυθο-ανταποκρίτρια, Έφη Μαλτέζου, μου έστειλε τηλεγράφημα από την πόλη Αρκ ,στην οποία τώρα βρίσκεται, ότι μας φέρνει έκπληξη μεγάλη!

     

     

     

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ