Μανούσος Βολουδάκης: Δεν πρόλαβε…

Τα Χανιά τις τελευταίες ημέρες, βιώσαν μια σημαντική απώλεια. Ο θάνατος του αείμνηστου Μανούσου Βολουδάκη, ήταν ένα ισχυρό ΣΟΚ, τόσο για την κοινωνία των Χανίων και της Κρήτης, όσο και για τον πολιτικό κόσμο ολόκληρης της χώρας, ο οποίος καθολικά και μακριά από πολιτικές – κομματικές διαφορές, στάθηκε στο πλευρό της οικογένειας του 57χρονου Σφακιανού βουλευτή, ο οποίος “έφυγε” τόσο νωρίς, για το μακρινό “ταξίδι”, αφήνοντας πίσω του, μια σύζυγο, τρία ανήλικα τέκνα κι ένα σημαντικό κενό…

Όλες αυτές τις ημέρες, γράφτηκαν πολλά. Όλοι, φίλοι, γνωστοί, ψηφοφόροι αλλά και κυρίως πολιτικοί του αντίπαλοι, στάθηκαν στην “ποιότητα” του αείμνηστου πολιτικού και στα κρυστάλλινα βασικά του χαρακτηριστικά, που τον έκαναν να ξεχωρίσει, από πολύ νωρίς στην ελληνική πολιτική σκηνή. Στέκομαι στο “καθολικό” της αποδοχής, διότι παρά το γεγονός ότι ως δημοσιογράφος, έχω ζήσει κι έχω “καλύψει” αντίστοιχα γεγονότα, με απώλειες σημαντικών προσωπικοτήτων αυτής της πόλης, προσωπικά δεν έχω να θυμάμαι να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα σε λίγες μόλις ώρες, από την στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατος του Μανούσου Βολουδάκη, “πλημμύρισαν” στην κυριολεξία, από αναρτήσεις “συμπαράστασης” προς την οικογένεια του, αλλά και με αναφορές στον ίδιο και την “διαδρομή” του.

Αγάπησε την πολιτική προδιαγεγραμμένα. “Μπολιασμένος” στο DNA του από το οικογενειακό πολιτικό “αίμα” που κουβαλούν οι Βολουδάκηδες, “μπλέχτηκε” κι αυτός, με τα κοινά και την κεντρική πολιτική σκηνή. Διαχειρίστηκε τις μεγάλες του νίκες, αλλά κυρίως κάποιες οδυνηρές ήττες, που τον ανάγκασαν να επιστρέψει “πίσω”

Θα μπορούσα κι εγώ από την δική μου πλευρά, να γράψω κάτι το οποίο ενδεχομένως να μην είχε 9ή και να έχει…) να προσθέσει απολύτως τίποτα, σε αυτό το “κύμα” αγάπης και συμπαράστασης. Επέλεξα να το κάνω “εδώ” και σε χρόνο “απαλλαγμένο” από το ψυχολογικό “βάρος”, των πρώτων δύσκολων ωρών.  Με το Μανούσο, είχαμε μια πολλή καθαρή σχέση όλα αυτά τα χρόνια, η οποία παρά τις μικρές εντάσεις που είχε κάποιες ελάχιστες φορές, χαρακτηρίζονταν από αλληλοεκτίμηση και σεβασμό. Ο Μανούσος, είχε και “δύσκολες” πλευρές, δεν τον χαρακτήρισαν όμως, ούτε τον ίδιο αλλά ούτε και την προσωπική του πορεία. Αγάπησε την πολιτική προδιαγεγραμμένα. “Μπολιασμένος” στο DNA του από το οικογενειακό πολιτικό “αίμα” που κουβαλούν οι Βολουδάκηδες, “μπλέχτηκε” κι αυτός, με τα κοινά και την κεντρική πολιτική σκηνή. Διαχειρίστηκε τις μεγάλες του νίκες, αλλά κυρίως κάποιες οδυνηρές ήττες, που τον ανάγκασαν να επιστρέψει “πίσω”, ν’ ανασυγκροτηθεί, να ασχοληθεί με την επιστήμη του – τα οικονομικά, ο Μανούσος άλλωστε ήταν ένας πολιτικός, με σημαντικά “ένσημα” κι εκτός βουλής – αλλά και να επιστρέψει για νέες σημαντικές νίκες.

Θυμάμαι σε μια από τις ραδιοφωνικές μας συνεντεύξεις στον Q radio, πριν από δυο περίπου χρόνια,  ότι του είχα πει με πάσα ειλικρίνεια, πως “αισθανόμουν ότι διένυε την πιο ουσιαστική – παραγωγική του κοινοβουλευτική θητεία“. Αντικειμενικά παρακολουθώντας τον, τα τρία τελευταία χρόνια, με το  γνωστό πρόβλημα υγείας να του έχει “χτυπήσει” την πόρτα, ο Μανούσος δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, την πιο “καλή” για τον ίδιο,  κοινοβουλευτική του περίοδο. Έδωσε “μάχες” για σοβαρά θέματα του τόπου, άλλες φορές αθόρυβα κι άλλες με πιο έντονο τρόπο. Έτρεξε, πήγε σε Υπουργεία και άνοιξε δρόμους, για ζητήματα των Χανίων που απαιτούσαν – απαιτούν λύσεις. Στις 20/01/2023 άλλωστε, λίγο  πριν “χάσει τη μάχη”, βρέθηκε στο γραφείο του Υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος, κ. Σκρέκα, ξανά, για το θέμα με τους “Δασικούς” χάρτες, το οποίο παρακολουθούσε “στενά” και η συμβολή του, υπήρξε καθοριστική, για την τελική έκβαση που έλαβε το όλο θέμα. Δεν πρόλαβε όμως…

Σε πείσμα της επιμονής που έδειχνε ο καρκίνος, ο Μανούσος τον “κοίταζε στα μάτια”

Σε πείσμα της επιμονής που έδειχνε ο “καρκίνος” να “θέλει” να τον νικήσει, ο Μανούσος έδωσε πολλές και δύσκολες μάχες, κοιτώντας τον στα “μάτια”, χωρίς όμως να καταφέρει να έχει αυτός,  τον “τελευταίο” λόγο. Δυστυχώς η είδηση του θανάτου του, ακόμη κι εκείνους που ήταν περισσότερο “προετοιμασμένοι” τους – ΜΑΣ ξάφνιασε. Οι συνάδελφοί του στην βουλή, είχαν πιστέψει και αυτοί, πως τα πράγματα “πήγαιναν καλύτερα” και “πάγωσαν” με το ξαφνικό ΤΕΛΟΣ. Όπως “πάγωσαν” και οι ακόμη πιο στενοί του συνεργάτες, των οποίων τις δυο – τρεις τελευταίες ημέρες, απλά “δεν τους σήκωνε το τηλέφωνο”. Όλοι όμως, τον περιμέναν να βγει νικητής – και – από αυτή τη δοκιμασία αλλά και να επιστρέψει γρήγορα, στα καθήκοντα του, κάτι που τελικά δεν συνέβη ποτέ.

Παρακολουθώντας τον, τα τρία τελευταία χρόνια, με το  γνωστό πρόβλημα υγείας να του έχει “χτυπήσει” την πόρτα, ο Μανούσος δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, την πιο “καλή” για τον ίδιο,  κοινοβουλευτική του περίοδο.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά…; Σίγουρα όχι γιατί κάποιος μου το επέβαλλε, για να γεμίσουν οι σελίδες της εφημερίδας, ούτε όμως και για να καταθέσω κι εγώ κάτι, όπως και πολλοί άλλοι το έκαναν μέχρι σήμερα. Ένιωσα την ανάγκη να γράψω δυο αράδες στη μνήμη ενός ανθρώπου, ο οποίος μου δημιούργησε την αίσθηση  πως “δεν πρόλαβε”, να κάνει όλα αυτά που ήθελε για τον τόπο. Κι ενός ανθρώπου, που “δεν πρόλαβε” να “ζήσει” με την οικογένεια του, όλα όσα θα ήθελε, επειδή η πολιτική, τον είχε “κερδίσει”. Συνοψίζοντας, ο Μανούσος είχε ακόμη να δώσει πολλά, τόσο στην πολιτική, όσο και κυρίως στην οικογένεια του. Δεν πρόλαβε όμως…